Ga naar de inhoud
lees voor
Direct naar
  • en (Information in English)
  • de (Deutsche Informationen)
  • fr (Informations en français)
  • contact
  • pers
  • werken bij
  • app
  • Actueel
    • Nieuws
    • Zittingsagenda
    • Persagenda
    • Evenementen
    • Piet Hein Donner Scriptieprijs
  • Adviezen
  • Uitspraken
  • Publicaties
    • Brochures
    • Studies en onderzoeken
    • Regelingen
    • Consultaties
    • Jaarverslagen
    • Toespraken vice-president
  • Over ons
    • Raad van State in het kort
    • Organisatie
    • Advisering
    • Bestuursrechtspraak
    • Begrotingstoezicht
    • Toetsing Klimaatwet
    • Geschiedenis
    • Raad van State in beeld
  • Zoeken
  • en
  • de
  • fr
  • contact
  • pers
  • werken bij
  • app
Zoeken

  1. Home ›
  2. Uitspraken ›
  3. Uitspraak 202602075/1/A2 en 202602075/2/A2

Uitspraak 202602075/1/A2 en 202602075/2/A2

ECLI
ECLI:NL:RVS:2026:6704
Datum uitspraak
18 november 2026
Inhoudsindicatie
Bij besluit van 20 februari 2025 heeft het college van burgemeester en wethouders van Amsterdam de aanvraag van [appellante] om een urgentieverklaring afgewezen. [appellante] woont met haar echtgenoot en drie kinderen, waarvan één meerderjarig, in een vierkamerwoning in Amsterdam (de woning). [appellante] heeft medische en psychische klachten. Zij heeft op 9 december 2024 een urgentieverklaring ‘Medisch / Medische urgentie Amsterdam’ aangevraagd. Bij de aanvraag heeft [appellante] naar voren gebracht dat de huidige woonsituatie ernstige gevolgen heeft voor de mentale gezondheid van zowel haarzelf als ook van haar zoon. De woning is volgens haar te klein en een grotere woning is noodzakelijk voor de gezondheid en de toekomst van haar gezin.
  • Voorlopige voorziening / hoofdzaak
  • Verordeningen

Toon inhoud

  • Volledige tekst
Volledige tekst

202602075/1/A2 en 202602075/2/A2.
Datum uitspraak: 18 november 2026

AFDELING
BESTUURSRECHTSPRAAK

Uitspraak van de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State op een verzoek om het treffen van een voorlopige voorziening (artikel 8:81 van de Algemene wet bestuursrecht (de Awb)) en, met toepassing van artikel 8:86 van die wet, op het hoger beroep van:

[appellante], wonend in Amsterdam,
appellante,

tegen de uitspraak van de rechtbank Amsterdam van 27 mei 2026 in zaak nr. 25/6006 in het geding tussen:

[appellante]

en

het college van burgemeester en wethouders van Amsterdam.

Procesverloop

Bij besluit van 20 februari 2025 heeft het college de aanvraag van [appellante] om een urgentieverklaring afgewezen.

Bij besluit van 17 september 2025 heeft het college het door [appellante] daartegen gemaakte bezwaar ongegrond verklaard.

Bij uitspraak van 27 mei 2026 heeft de rechtbank het door [appellante] daartegen ingestelde beroep ongegrond verklaard.

Tegen deze uitspraak heeft [appellante] hoger beroep ingesteld. Ook heeft zij de voorzieningenrechter verzocht een voorlopige voorziening te treffen.

Het college heeft een schriftelijke uiteenzetting gegeven.

De voorzieningenrechter heeft het verzoek op een zitting behandeld op 13 oktober 2026, waar [appellante], vertegenwoordigd door mr. drs. I. Heijselaar, advocaat in Amsterdam, vergezeld door [persoon], en het college, vertegenwoordigd door F.M.E. Schuttenhelm, zijn verschenen.

Overwegingen

Inleiding

1.       De relevante regelgeving is opgenomen in de bijlage, die deel uitmaakt van deze uitspraak.

2.       In dit geval kan nader onderzoek redelijkerwijs niet bijdragen aan de beoordeling van de zaak en bestaat ook overigens geen beletsel om met toepassing van artikel 8:86, eerste lid, van de Awb onmiddellijk uitspraak te doen in de hoofdzaak.

3.       [appellante] woont met haar echtgenoot en drie kinderen, waarvan één meerderjarig, in een vierkamerwoning in Amsterdam (de woning). [appellante] heeft medische en psychische klachten. Zij heeft op 9 december 2024 een urgentieverklaring ‘Medisch / Medische urgentie Amsterdam’ aangevraagd. Bij de aanvraag heeft [appellante] naar voren gebracht dat de huidige woonsituatie ernstige gevolgen heeft voor de mentale gezondheid van zowel haarzelf als ook van haar zoon. De woning is volgens haar te klein en een grotere woning is noodzakelijk voor de gezondheid en de toekomst van haar gezin.

Besluitvorming

4.       Het college heeft gewezen op de Huisvestingsverordening Amsterdam 2024 (de Hvv) en hoofdstuk 1 van de Nadere regels Hvv (de Nadere regels). Daaruit volgt dat een te kleine woning geen urgent huisvestingsprobleem is en dat het college de urgentieverklaring daarom weigert op grond van artikel 2.10.5, eerste lid, aanhef en onder b, van de Hvv. De medische problemen die [appellante] naar voren heeft gebracht kunnen volgens het college alleen in het kader van de hardheidsclausule, neergelegd in artikel 2.10.11 van de Hvv, in aanmerking worden genomen.

5.       Het college heeft opgemerkt dat het ten overvloede heeft bezien of, als geen sprake zou zijn van de hiervoor genoemde weigeringsgrond, [appellante] in aanmerking zou komen voor een urgentieverklaring om medische redenen, zoals bedoeld in artikel 2.10.8, eerste lid, aanhef en onder b, van de Hvv. In artikel 11, onder b, van de Nadere regels is bepaald dat voor een urgentieverklaring om medische redenen de psychische problematiek aantoonbaar chronisch moet zijn en dat de aanvrager op het moment van de aanvraag minimaal zes maanden aaneengesloten onder behandeling moet zijn bij een specialistische, tweedelijns GGZ-instelling of vrijgevestigd psychiater in Nederland. Omdat [appellante] pas sinds augustus 2025 opnieuw in behandeling is bij GGZ inGeest, voldoet zij niet aan deze voorwaarde.

6.       Verder bestaat volgens het college geen grond voor toepassing van de hardheidsclausule. Uit artikel 25 van de Nadere regels volgt dat daarvoor bij medische problematiek de aanvrager met bewijsstukken moet aantonen dat sprake is van een acuut levensbedreigend probleem. Dat heeft [appellante] niet gedaan. Ook los van de medische situatie van [appellante] is niet gebleken van dermate schrijnende en uitzonderlijke omstandigheden dat die toepassing van de hardheidsclausule rechtvaardigen.

Hoger beroep

7.       [appellante] betoogt dat de rechtbank niet heeft onderkend dat het college de aanvraag om een urgentieverklaring had moeten toewijzen. Het college is er ten onrechte van uitgegaan dat de aanvraag alleen is ingediend omdat de woning te klein is. Een medisch behandelaar van [appellante] heeft naar voren gebracht dat een geschiktere woonruimte kan helpen bij het verbeteren van haar medische situatie. Het college heeft daar geen medisch advies tegenovergesteld. Verder was [appellante] ten tijde van de aanvraag wel al minimaal zes maanden onder behandeling van een tweedelijns GGZ-instelling of vrijgevestigd psychiater. Dat volgt uit de informatie die in de bezwaar- en beroepsfase is overgelegd. [appellante] betoogt daarnaast dat de rechtbank niet heeft onderkend dat er grond bestaat om de hardheidsclausule toe te passen. Er is sprake van een schrijnende situatie en een acuut levensbedreigend probleem.

8.       [appellante] heeft op de zitting haar gronden over de Wet maatschappelijke ondersteuning, en de daarop gebaseerde regelgeving, ingetrokken.

Beoordeling

Geen urgent huisvestingsprobleem?

9.       Het college heeft de aanvraag van [appellante] afgewezen op grond van artikel 2.10.5, eerste lid, aanhef en onder b, van de Hvv. Daarin is bepaald dat het college een urgentieverklaring weigert als er geen urgent huisvestingsprobleem is. In artikel 3, onder ad b, van de Nadere regels is bepaald dat er geen urgent huisvestingsprobleem is, als zich uitsluitend één of een combinatie van de daarbij opgenomen problemen voordoet, waaronder (onder 2) het probleem dat de woning te klein is voor het huishouden van de aanvrager. Uit de aanhef van artikel 3 van de Nadere regels volgt dat zich ook andere omstandigheden kunnen voordoen, die leiden tot de conclusie dat er geen urgent huisvestingsprobleem is.

10.     [appellante] heeft een urgentieverklaring ‘Medisch / Medische urgentie Amsterdam’ aangevraagd. Zij heeft bij die aanvraag aangevoerd dat haar woning te klein is en zij heeft dit in direct verband gebracht met de gezondheidsproblemen van haarzelf en haar gezin. Zij heeft bij de aanvraag ter onderbouwing een brief van de huisarts gevoegd, waarin melding wordt gemaakt van psychische klachten van onder meer [appellante]. Uit de aanvraag van [appellante] volgt dus niet dat zich uitsluitend het probleem voordoet dat de woning te klein is, zoals bedoeld in artikel 3, ad b, van de Nadere regels. De voorzieningenrechter is daarom van oordeel dat op grond van die bepaling niet zonder meer kan worden geconcludeerd dat er geen urgent huisvestingsprobleem is, in de zin van artikel 2.10.5, eerste lid, aanhef en onder b, van de Hvv. Bij het besluit van 17 september 2025 heeft het college geen andere onderbouwing gegeven voor zijn conclusie dat er geen urgent huisvestingsprobleem is. Dat betekent dat dat besluit niet berust op een deugdelijke motivering, zoals artikel 7:12, eerste lid, van de Awb vereist.

Nadere toelichting college

11.     De voorzieningenrechter heeft op de zitting aan het college gevraagd waarom het de medische omstandigheden van [appellante] niet, althans alleen in het kader van de hardheidsclausule, bij de beoordeling van de aanvraag heeft betrokken. Het college heeft daarop naar voren gebracht dat niet kon worden beoordeeld of [appellante] recht had op een urgentieverklaring om medische redenen, omdat [appellante] op het moment van de aanvraag nog niet zes maanden aaneengesloten onder behandeling was, zoals bedoeld in artikel 11, onder b, van de Nadere regels. Als [appellante] wel zou hebben voldaan aan de voorwaarden van die bepaling, waren haar medische problemen wel beoordeeld en zou mogelijk sprake zijn geweest van een urgent huisvestingsprobleem. Verder heeft het college naar voren gebracht dat het een urgentieverklaring alleen weigert op grond van een algemene weigeringsgrond.

Met deze toelichting heeft het college niet alsnog een deugdelijk motivering gegeven. Daartoe overweegt de voorzieningenrechter als volgt.

12.     In artikel 2.10.5 van de Hvv zijn de zogenoemde algemene weigeringsgronden opgenomen. Daarin is onder andere bepaald dat het college een urgentieverklaring weigert, als bijvoorbeeld geen sprake is van een urgent huisvestingsprobleem (eerste lid, aanhef en onder b) of als de aanvrager niet in één van de in artikel 2.10.6 tot en met 2.10.8 van de Hvv opgenomen urgentiecategorieën valt (vierde lid).

13.     In artikel 2.10.8, eerste lid, van de Hvv is bepaald dat, als geen sprake is van een algemene weigeringsgrond, een urgentieverklaring kan worden verleend als de aanvrager tot ten minste één van de in dat lid opgenomen urgentiecategorieën behoort, waaronder (onder b) de categorie woningzoekenden die op grond van medische redenen dringend woonruimte nodig hebben en niet behoren tot de in artikel 2.10.7 van de Hvv bedoelde urgentiecategorie. Het college heeft ruimte om te beslissen of een aanvrager in de hiervoor genoemde categorie valt. Als het college van oordeel is dat de aanvrager niet in deze en ook niet in één van de andere urgentiecategorieën van artikel 2.10.6 tot en met 2.10.8 van de Hvv valt, dan moet het college de aanvraag afwijzen op grond van artikel 2.10.5, vierde lid, van de Hvv. Als het college van oordeel is dat de aanvrager in ten minste één van de urgentiecategorieën van artikel 2.10.8, eerste lid, van de Hvv valt (en geen sprake is van een algemene weigeringsgrond), dan heeft het college ruimte om op basis van een belangenafweging te beslissen of het een urgentieverklaring verleent. Ook als geen sprake is van een algemene weigeringsgrond, is het college dus niet in alle gevallen verplicht om zonder meer een urgentieverklaring te verlenen.

14.     In de Nadere regels is uitgewerkt hoe het college uitvoering geeft aan de bevoegdheid om te beslissen op een aanvraag om een urgentieverklaring. Uit artikel 11, onder b, van de Nadere regels, in samenhang gelezen met artikel 10.1 van de Nadere regels, volgt dat psychische problemen in beginsel alleen kunnen leiden tot een urgentieverklaring om medische redenen, zoals bedoeld in artikel 2.10.8, eerste lid, aanhef en onder b, van de Hvv, als die problemen aantoonbaar chronisch zijn en de aanvrager op het moment van de aanvraag minimaal zes maanden onder behandeling is voor het desbetreffende medische probleem bij een specialistische, tweedelijns GGZ-instelling of vrijgevestigd psychiater in Nederland. Dat betekent dat als er psychische problemen aan een aanvraag om een urgentieverklaring ten grondslag zijn gelegd, en die problemen voldoen niet aan de hiervoor genoemde voorwaarden, het college de aanvraag in beginsel afwijst. In dat geval wordt de urgentieverklaring op grond van artikel 2.10.8, eerste lid, aanhef en onder b, van de Hvv, in samenhang gelezen met artikel 10.1 en artikel 11, onder b, van de Nadere regels, afgewezen.

15.     Gelet op het voorgaande, valt niet in te zien waarom het college zich ter zitting op het standpunt heeft gesteld dat het een aanvraag om een urgentieverklaring uitsluitend weigert op grond van een algemene weigeringsgrond. Evenmin valt in te zien waarom volgens het college niet kon worden beoordeeld of [appellante] recht had op een urgentieverklaring om medische redenen, zoals bedoeld in artikel 2.10.8, eerste lid, aanhef en onder b, van de Hvv. Het college heeft in dit verband erop gewezen dat niet aan de voorwaarden van artikel 11, onder b, van de Nadere regels is voldaan. Die conclusie kan echter alleen worden getrokken als de aanvraag is beoordeeld in het kader van artikel 2.10.8, eerste lid, aanhef en onder b, van de Hvv. De voorwaarden van artikel 11, onder b, van de Nadere regels zijn immers binnen dat kader gesteld. Voor zover het college, voor het antwoord op de vraag of er al dan niet een urgent huisvestingsprobleem is, van belang heeft geacht dat [appellante] niet aan die voorwaarden voldoet, is het college er niet in geslaagd om navolgbaar uit te leggen waarom dat leidt tot de conclusie dat er geen urgent huisvestingsprobleem is.

Urgentieverklaring om medische redenen?

16.     Uit wat hiervoor is overwogen volgt dat het college had moeten beoordelen of [appellante] recht heeft op een urgentieverklaring om medische redenen, zoals bedoeld in artikel 2.10.8, eerste lid, aanhef en onder b, van de Hvv. Hoewel het college een dergelijke beoordeling niet aan het besluit van 17 september 2025 ten grondslag heeft gelegd, heeft het college bij dat besluit wel bezien of [appellante] voor een urgentieverklaring om medische redenen in aanmerking zou zijn gekomen als aan haar geen algemene weigeringsgrond was tegengeworpen. Volgens het college was dat niet het geval, omdat [appellante] nog geen zes maanden in behandeling was op het moment dat zij de aanvraag deed, zoals bedoeld in artikel 11, onder b, van de Nadere regels.

17.     [appellante] heeft desgevraagd op de zitting van de voorzieningenrechter een toelichting gegeven op haar stelling dat zij wel zes maanden in behandeling was op het moment dat zij de aanvraag deed, zoals bedoeld in artikel 11, onder b, van de Nadere regels. Zij heeft naar voren gebracht dat uit het dossier blijkt dat er een lange psychiatrische voorgeschiedenis is en dat zij in het verleden, langer dan zes maanden voor de aanvraag, ook al (vaker) in behandeling was.

18.     Zoals hiervoor is overwogen, moet de aanvrager op grond van artikel 11, onder b, van de Nadere regels minimaal zes maanden onder behandeling zijn op het moment van de aanvraag. Niet in geschil is dat dit niet het geval is. Dat betekent dat [appellante] niet aan de voorwaarden voldoet voor een urgentieverklaring om medische redenen, zoals bedoeld in artikel 2.10.8, eerste lid, aanhef en onder b, van de Hvv.

Passeren motiveringsgebrek

19.     Het voorgaande brengt mee dat het college de aanvraag ook zou hebben afgewezen als het die op de voet van artikel 2.10.8 eerste lid en onder b, van de Hvv zou hebben beoordeeld, zoals in het besluit van 17 september 2025 ten overvloede is toegelicht. Het is aannemelijk dat [appellante] en haar gezin ook anderszins niet in hun belangen zijn geschaad door het motiveringsgebrek van het besluit van 17 september 2025, zoals hiervoor is geconstateerd. De voorzieningenrechter zal dat gebrek daarom met toepassing van artikel 6:22 van de Awb passeren.

Hardheidsclausule

20.     [appellante] heeft verder desgevraagd op de zitting van de voorzieningenrechter een toelichting gegeven op haar stelling dat sprake is van een schrijnende situatie en een acuut levensbedreigend probleem, die toepassing van de hardheidsclausule rechtvaardigen. Zij heeft naar voren gebracht dat haar psychische problemen gepaard gaan met suïcidale gedachten. Verder heeft zij gewezen op een brief van een psychiater van GGZ inGeest van 15 oktober 2025, waarin staat dat een grotere woning helpend kan zijn bij haar herstel. Ook voor het welzijn van de kinderen van [appellante] is een grotere woning noodzakelijk.

21.     Deze gronden zijn zo goed als een herhaling van wat zij in beroep heeft aangevoerd in het kader van de hardheidsclausule. De rechtbank is gemotiveerd op die beroepsgronden ingegaan. [appellante] heeft geen redenen aangevoerd waarom de gemotiveerde beoordeling van de beroepsgronden in de uitspraak van de rechtbank onjuist of onvolledig zou zijn. De voorzieningenrechter kan zich vinden in het oordeel van de rechtbank en in de onder 7.3 opgenomen overwegingen, waarop dat oordeel is gebaseerd.

Slotsom

22.     Het hoger beroep is ongegrond. De uitspraak van de rechtbank wordt bevestigd, met verbetering van de gronden waarop deze rust. Gelet hierop wordt het verzoek om het treffen van een voorlopige voorziening afgewezen.

23.     Het college moet, gelet op wat onder 9 tot en met 19 is overwogen, de proceskosten voor de behandeling van het hoger beroep vergoeden.

Beslissing

De voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State:

I.        bevestigt de aangevallen uitspraak;

II.       wijst het verzoek af;

III.      veroordeelt het college van burgemeester en wethouders van Amsterdam tot vergoeding van bij [appellante] in verband met de behandeling van het hoger beroep opgekomen proceskosten tot een bedrag van € 1.868,00, geheel toe te rekenen aan door een derde beroepsmatige verleende rechtsbijstand;

IV.      gelast dat het college van burgemeester en wethouders van Amsterdam aan [appellante] het door haar voor de behandeling van het hoger beroep betaalde griffierecht ten bedrage van € 297,00 vergoedt.

Aldus vastgesteld door mr. J.M. Willems, voorzieningenrechter, in tegenwoordigheid van mr. I.K. van de Riet, griffier.

w.g. Willems
voorzieningenrechter

w.g. Van de Riet
griffier

Uitgesproken in het openbaar op 18 november 2026

994

BIJLAGE

Regelgeving

Algemene wet bestuursrecht

Artikel 6:22

Een besluit waartegen bezwaar is gemaakt of beroep is ingesteld, kan, ondanks schending van een geschreven of ongeschreven rechtsregel of algemeen rechtsbeginsel, door het orgaan dat op het bezwaar of beroep beslist in stand worden gelaten indien aannemelijk is dat de belanghebbenden daardoor niet zijn benadeeld.

Artikel 7:12

1. De beslissing op het bezwaar dient te berusten op een deugdelijke motivering, die bij de bekendmaking van de beslissing wordt vermeld. […]

Artikel 8:86

1. Indien het verzoek wordt gedaan indien beroep bij de bestuursrechter is ingesteld en de voorzieningenrechter van oordeel is dat na de zitting, bedoeld in artikel 8:83, eerste lid, nader onderzoek redelijkerwijs niet kan bijdragen aan de beoordeling van de zaak, kan hij onmiddellijk uitspraak doen in de hoofdzaak.

[…]

Huisvestingsverordening Amsterdam 2024

Artikel 2.10.5

1. Burgemeester en wethouders weigeren de urgentieverklaring indien naar hun oordeel sprake is van één of meerdere van de volgende omstandigheden:

[…]

b. er is geen sprake van een urgent huisvestingsprobleem;

[…]

2. Burgemeester en wethouders kunnen nadere regels stellen over de toepassing van het eerste lid en de toepassing van de urgentiecategorieën in artikel 2.10.6 tot en met 2.10.8.

[…]

4. Burgemeester en wethouders weigeren vervolgens het aangevraagde indien de aanvrager niet in één van de in artikel 2.10.6 tot en met 2.10.8 opgenomen urgentiecategorieën valt.

[…]

Artikel 20.10.8

1. Onverminderd het bepaalde in artikel 2.10.5 kan een urgentieverklaring worden verleend indien de aanvrager tot ten minste één van de volgende urgentiecategorieën behoort:

[…]

b. woningzoekenden die op grond van medische of sociale redenen dringend woonruimte nodig hebben en niet behoren tot de in artikel 2.10.7 bedoelde urgentiecategorie;

[…]

Artikel 2.10.11

1. Burgemeester en wethouders zijn, indien toepassing van deze verordening zou leiden tot weigering van een urgentieverklaring, bevoegd om toch een urgentieverklaring toe te kennen indien:

a. weigering van een urgentieverklaring leidt tot een schrijnende situatie, en,

b. sprake is van bijzondere, bij het vaststellen van de verordening onvoorziene, omstandigheden die gelet op het doel van de verordening redelijkerwijs toch een grond voor de verlening van een urgentieverklaring zouden kunnen zijn.

[…]

Nadere regels Huisvestingsverordening Amsterdam 2024

Artikel 3

Bij alle categorieën van urgentie gelden de weigeringsgronden uit artikel 2.10.5 van de HVV. De aanvraag wordt getoetst aan alle weigeringsgronden. Indien één of meerdere van deze weigeringsgronden van toepassing zijn, wordt de aanvraag geweigerd. De weigeringsgronden worden hieronder uitgewerkt en worden beoordeeld aan de hand van de onderstaande voorwaarden en criteria. Overigens is de uitwerking per weigeringsgrond niet uitputtend bedoeld (niet limitatief).

[…]

Ad b) Géén urgent huisvestingsprobleem.

Indien zich uitsluitend één of een combinatie van de onderstaande problemen voordoet, is er géén urgent huisvestingsprobleem:

[…]

2. de huidige woning is te klein of te groot voor het huishouden van de aanvrager;

[…]

Artikel 10.1

1. Aan artikel 2.10.8 HVV wordt niet getoetst als de aanvraag moet worden geweigerd op grond van één van de algemene weigeringsgronden genoemd in artikel 2.10.5 HVV.

2. Per aanvraag kan slechts één urgentiegrond worden aangevoerd. Een medische urgentieverklaring kan alleen worden verkregen op basis van medische gronden.

3. Een urgentieverklaring op medische gronden kan alleen worden verkregen indien:

a. de aanvrager kampt met ernstige en chronische medische problematiek;

b. het medische probleem levensontwrichtend is voor de aanvrager waardoor ernstige woonproblemen ontstaan en de aanvrager daardoor niet meer in staat is zelfstandig te functioneren;

c. een zelfstandige woning een substantieel deel van de oplossing voor het probleem van de aanvrager vormt; en,

d. de aanvrager zelfredzaam is wat inhoudt dat de aanvrager in staat zal zijn om duurzaam zelfstandig te wonen.

4. Indien het probleem niet of slechts beperkt opgelost wordt door een andere woonruimte, of als de aanvrager meer gebaat is bij inzet van een voorliggende voorziening (zoals begeleiding) wordt de aanvraag afgewezen op grond van artikel 2.10.5, eerste lid, onderdeel d of onderdeel f HVV. Hiervan is in ieder geval sprake als de aanvrager beschikt over een beschikking voor een maatwerkvoorziening voor opvang of beschermd wonen.

5. Volledigheidshalve wordt opgemerkt dat de weigeringsgronden uit artikel 2.10.5, eerste lid, onderdeel c en onderdeel e HVV onverminderd van toepassing zijn op een urgentieaanvraag of sociale grond zoals genoemd onder 1. Er moet sprake zijn van een overmachtssituatie en het probleem moet niet redelijkerwijs te voorkomen zijn geweest. Dit betekent dat huisuitzetting uit een inwoonsituatie geen recht geeft tot een sociale urgentie, of problemen nadat een gezin is gesticht zonder in passende woonruimte te voorzien.

Artikel 11

a. De ernstige en levensontwrichtende aard van het medische probleem blijkt uit medische verklaringen van één of meer behandeld artsen of specialisten. Een verklaring van de huisarts is onvoldoende;

b. Psychische problemen zijn aantoonbaar chronisch, en de aanvrager moet op het moment van aanvraag minimaal 6 maanden onder behandeling zijn voor het betreffende medische probleem bij een specialistische, tweedelijns GGZ instelling of vrijgevestigd psychiater in Nederland. Praktijk Ondersteuner Huisartsenzorg, eerstelijns en/of basis GGZ vallen hier niet onder;

c. De huidige woonsituatie is levensontwrichtend omdat de bewegingsruimte van de aanvrager door de medische problemen teveel beperkt wordt dan wel de behandeling van het probleem wordt aantoonbar in hoge mate ongunstig beïnvloed door de woonsituatie. Spanning, stress en/of psychische klachten samenhangend met de woonsituatie zijn geen redenen om een urgentieverklaring te verlenen;

d. Bij een chronische psychische stoornis kan de voorwaarde worden opgelegd dat de aanvrager of een lid van diens huishouden psychiatrische zorg of begeleiding aanvaardt.

Bij een verbroken relatie of echtscheiding is artikel 14 van toepassing.

Artikel 25

Indien een aanvrager niet voldoet aan de voorwaarden voor urgentieverlening kunnen burgemeester en wethouders alsnog een urgentieverklaring verlenen indien:

a. weigering van een urgentieverklaring leidt tot een schrijnende situatie; en,

b. sprake is van bijzondere, bij het vaststellen van de verordening, onvoorziene omstandigheden die gelet op het doel van de verordening redelijkerwijs toch een grond voor de verlening van een urgentieverklaring zouden kunnen zijn.

Toelichting op de hardheidsclausule bij medische problematiek

Onder een schrijnende situatie bij medische problematiek wordt verstaan een uitzonderlijke noodsituatie waar een urgentieverklaring voor noodzakelijk is. De aanvrager die een beroep doet op de hardheidsclausule vanwege ernstige medische problematiek dient met bewijsstukken aan te tonen dat sprake is van een acuut levensbedreigend probleem. Hiervoor is een verklaring van een medisch specialist noodzakelijk, een verklaring van de huisarts is onvoldoende.


  • Zoeken
  • Link kopiëren
  • Citeren
  • Opslaan als PDF-document

Raad van State

De Raad van State is onafhankelijk adviseur van regering en parlement over wetgeving en bestuur en hoogste algemene bestuursrechter van het land.

  • Meer over ons
  • Vacatures

Contact

De Raad van State bevindt zich in het centrum van Den Haag. Wilt u in contact komen met ons of wilt u ons bezoeken voor een zitting?

  • Telefoon
  • Locatie en route
  • Post en e-mail
  • Wet open overheid
  • Nieuwe zaak starten

Altijd op de hoogte

Ontvang ons nieuws via de abonnementenservice in uw mailbox. Op de hoogte gehouden worden over uitspraken die gedaan worden in bepaalde zaken? Meld u dan aan voor de e-mailservice. Of bekijk de voortgang van een bepaalde procedure bij de Afdeling bestuursrechtspraak.

  • Abonnementenservice
  • E-mailservice uitspraken
  • Voortgang procedure
  • Aanvragen oude uitspraken

Toegankelijkheid | Privacy | Cookiebeleid

Volg ons

  • Bluesky
  • LinkedIn
  • Instagram
  • Mastodon