Uitspraak 202307331/1/R1
- ECLI
- ECLI:NL:RVS:2026:6791
- Datum uitspraak
- 18 november 2026
- Inhoudsindicatie
- Bij brief van 7 juni 2021 heeft [appellant] bij de rechtbank Den Haag beroep ingesteld tegen het niet tijdig nemen van een besluit op zijn verzoek om handhavend op te treden vanwege werkzaamheden in de bodem van het perceel [locatie 1] in Woubrugge. [appellant] woont op het perceel [locatie 2] in Woubrugge. [partij A] en [partij B] wonen op het aangrenzende perceel [locatie 1] in Woubrugge. De percelen liggen op een schiereiland in de Woudwetering. In het verleden is de bodem van een groot deel van dit schiereiland (ter plaatse van de percelen [locatie 3] en [locatie 2]) gesaneerd vanwege een verontreiniging met zware metalen. Die verontreiniging is volgens een brief van de Omgevingsdienst West-Holland (Omgevingsdienst) van 12 juni 2019 waarschijnlijk ontstaan door het opbrengen van baggerslib uit insteekhavens. [appellant] heeft bij brief van 10 februari 2019 het college verzocht om handhavend op te treden op grond van de Wet bodembescherming (Wbb). [appellant] stelt in die brief dat op het perceel van [partij A] en [partij B] aan de [locatie 1] in verband met bouwactiviteiten grond is afgevoerd zonder dat onderzoek is gedaan naar mogelijke (zware) verontreiniging. Volgens [appellant] had voorafgaand aan deze werkzaamheden een bodemonderzoek moeten worden uitgevoerd.
- Eerste aanleg - enkelvoudig
- Bodembescherming
- Milieu - Bestuursdwang / Dwangsom
Toon inhoud
202307331/1/R1.
Datum uitspraak: 18 november 2026
AFDELING
BESTUURSRECHTSPRAAK
Uitspraak in het geding tussen:
[appellant], wonend in Woubrugge, gemeente Kaag en Braassem,
appellant,
en
het college van gedeputeerde staten van Zuid-Holland,
verweerder.
Procesverloop
Bij brief van 7 juni 2021 heeft [appellant] bij de rechtbank Den Haag beroep ingesteld tegen het niet tijdig nemen van een besluit op zijn verzoek om handhavend op te treden vanwege werkzaamheden in de bodem van het perceel [locatie 1] in Woubrugge.
Bij besluit van 8 juni 2021 heeft het college het hiervoor genoemde handhavingsverzoek van [appellant] afgewezen.
[appellant] heeft bezwaargronden ingediend tegen dit besluit.
[appellant] heeft bij de rechtbank Den Haag beroep ingesteld tegen het niet tijdig nemen van een besluit op zijn bezwaar tegen het besluit van 8 juni 2021.
De rechtbank heeft dit beroep bij brief van 29 november 2023 ter verdere behandeling doorgezonden aan de Afdeling.
Bij besluit van 19 december 2023 heeft het college het bezwaar van [appellant] tegen het besluit van 8 juni 2021 ongegrond verklaard en dat besluit in stand gelaten.
[appellant] heeft gronden ingediend tegen dit besluit.
[partij A] en [partij B] hebben een schriftelijke uiteenzetting over het besluit van 19 december 2023 naar voren gebracht.
Het college heeft een verweerschrift ingediend.
De Staat der Nederlanden (de minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties) is partij in dit geding.
De Afdeling heeft de zaak op een zitting behandeld op 14 april 2026, waar [appellant], vergezeld door [persoon A] en [persoon B], en het college, vertegenwoordigd door J. Samsor LLB, zijn verschenen. Verder zijn op de zitting [partij A] en [partij B] als partij gehoord.
Overwegingen
Inwerkingtreding Omgevingswet
1. Op 1 januari 2024 zijn de Omgevingswet en de Invoeringswet Omgevingswet in werking getreden. Voor de beoordeling van het beroep tegen het besluit van 19 december 2023 is het recht zoals dat gold op het moment van het nemen van dat besluit bepalend.
Inleiding
2. [appellant] woont op het perceel [locatie 2] in Woubrugge. [partij A] en [partij B] wonen op het aangrenzende perceel [locatie 1] in Woubrugge. De percelen liggen op een schiereiland in de Woudwetering. In het verleden is de bodem van een groot deel van dit schiereiland (ter plaatse van de percelen [locatie 3] en [locatie 2]) gesaneerd vanwege een verontreiniging met zware metalen. Die verontreiniging is volgens een brief van de Omgevingsdienst West-Holland (Omgevingsdienst) van 12 juni 2019 waarschijnlijk ontstaan door het opbrengen van baggerslib uit insteekhavens.
[partij A] en [partij B] zijn begin 2019 gestart met het uitbreiden van hun woning met een uitbouw, dakopbouw en een overkapping. Voor de bouw van de uitbouw is grond afgegraven ten behoeve van het aanbrengen van de fundering.
[appellant] heeft bij brief van 10 februari 2019 het college verzocht om handhavend op te treden op grond van de Wet bodembescherming (Wbb). [appellant] stelt in die brief dat op het perceel van [partij A] en [partij B] aan de [locatie 1] in verband met bouwactiviteiten grond is afgevoerd zonder dat onderzoek is gedaan naar mogelijke (zware) verontreiniging. Volgens [appellant] had voorafgaand aan deze werkzaamheden een bodemonderzoek moeten worden uitgevoerd. Hij heeft daarbij gewezen op het gegeven dat op de naastgelegen percelen [locatie 3] en [locatie 2] in het verleden zware bodemverontreiniging is aangetroffen. Daarom is volgens hem de kans groot dat de grond op de plek waar de bouwwerkzaamheden zijn uitgevoerd, ook zwaar verontreinigd is. Vanwege de aanwezigheid van deze zware bodemverontreiniging is volgens [appellant] sprake van een overtreding op grond van de Wbb, waarbij [appellant] met name heeft gewezen op de artikelen 28, 37, 39 en 39b van de Wbb.
Bij besluit van 8 juni 2021 heeft het college het verzoek [appellant] om handhavend optreden afgewezen. Volgens het college kan niet met zekerheid worden gesteld dat het perceel van [partij A] en [partij B] zo verontreinigd is dat het gesaneerd moet worden.
Bij besluit van 19 december 2023 heeft het college, in overeenstemming met het advies van de bezwarencommissie van 28 september 2023, het bezwaar van [appellant] tegen het besluit van 8 juni 2021 ongegrond verklaard. Het college heeft zich naar aanleiding van het advies van de bezwaarschriftencommissie op het standpunt gesteld dat geen aanleiding bestaat om een nader onderzoek uit te laten voeren naar de bodemkwaliteit van het perceel [locatie 1]. Gelet hierop heeft het college de afwijzing van het verzoek om handhavend optreden van [appellant] in stand gelaten.
Relevante wettelijke bepalingen
3. De relevante wettelijke bepalingen zijn opgenomen in de bijlage, die deel uitmaakt van deze uitspraak.
De beroepen vanwege niet tijdig beslissen
4. De Afdeling komt eerst toe aan het bespreken van de beroepen van [appellant] tegen het niet tijdig nemen van een besluit op zijn verzoek om handhavend optreden en tegen het niet tijdig nemen van een besluit op zijn bezwaar.
- Beroep niet tijdig beslissen op het verzoek om handhaving
5. De Afdeling stelt vast dat het college op 8 juni 2021 een besluit heeft genomen op het handhavingsverzoek van [appellant]. Het beroep tegen het niet tijdig nemen van een besluit is een middel om ervoor te zorgen dat in dit geval het college een besluit neemt op het verzoek [appellant]. Doordat het college inmiddels op het handhavingsverzoek heeft besloten, is dat doel inmiddels bereikt. Zoals met partijen op de zitting is besproken, heeft [appellant] geen belang meer bij een inhoudelijke beoordeling van dit beroep niet tijdig beslissen. De in verband met het niet-tijdig beslissen verbeurde dwangsom met betrekking tot dit verzoek is namelijk betaald. Er is verder niet gebleken van enig ander belang van [appellant] bij dit beroep. Gelet hierop is het beroep van [appellant] tegen het niet tijdig nemen van een besluit op zijn verzoek om handhavend op te treden niet-ontvankelijk.
- Beroep niet tijdig beslissen op het bezwaar tegen het besluit van 8 juni 2021
6. [appellant] betoogt dat het college ten onrechte geen dwangsom heeft toegekend voor het niet tijdig nemen van een besluit op zijn bezwaar.
6.1. Artikel 4:17 van de Awb luidt:
" 1. Indien een beschikking op aanvraag niet tijdig wordt gegeven, verbeurt het bestuursorgaan aan de aanvrager een dwangsom voor elke dag dat het in gebreke is, doch voor ten hoogste 42 dagen. (…).
[…]."
Artikel 4:18 luidt:
"Het bestuursorgaan stelt de verschuldigdheid en de hoogte van de dwangsom bij beschikking vast binnen twee weken na de laatste dag waarover de dwangsom verschuldigd was."
Artikel 6:20 luidt:
"1. Indien het beroep zich richt tegen het niet tijdig nemen van een besluit, blijft het bestuursorgaan verplicht dit besluit te nemen, tenzij de belanghebbende daarbij als gevolg van de beslissing op het beroep geen belang meer heeft.
[…].
3. Het beroep tegen het niet tijdig nemen van een besluit heeft mede betrekking op het alsnog genomen besluit, tenzij dit geheel aan het beroep tegemoet komt.
[…].
5. Het beroep tegen niet tijdig nemen van een besluit kan alsnog gegrond worden verklaard, indien de indiener van het beroepschrift daarbij belang heeft."
Artikel 8:55c luidt:
"Indien het beroep gegrond is, stelt de bestuursrechter desgevraagd tevens de hoogte van de ingevolge afdeling 4.1.3 verbeurde dwangsom vast. (…)."
6.2. Op grond van artikel 6:20, vijfde lid, van de Awb, kan, ook al is er inmiddels een besluit genomen, het beroep tegen het niet tijdig nemen van een besluit alsnog gegrond worden verklaard, als de indiener van het beroepschrift daar belang bij heeft. Naar het oordeel van de Afdeling heeft [appellant] een belang als bedoeld in artikel 6:20, vijfde lid, van de Awb. Dat is al zo, omdat voor toekenning van een dwangsom op grond van artikel 8:55c van de Awb een gegrond beroep noodzakelijk is.
6.3. Op de zitting is komen vast te staan dat [appellant] het college in een e-mail van 23 juni 2023 in gebreke heeft gesteld wegens het niet tijdig nemen van een besluit op bezwaar. Het college heeft uiteindelijk op 19 december 2023 beslist op het bezwaar van [appellant]. Dat betekent dat de maximale looptijd van de dwangsom van 42 dagen is verstreken en dat het college te laat op het bezwaar van [appellant] heeft beslist. Dat heeft het college ook op de zitting erkend. Gelet hierop is het beroep niet tijdig beslissen van [appellant] op zijn bezwaar tegen het besluit van 8 juni 2021 gegrond.
6.4. Omdat na ontvangst van de ingebrekestelling meer dan 42 dagen zijn verstreken totdat het college op 19 december 2023 alsnog een besluit op het bezwaar van [appellant] heeft genomen en het college verder heeft nagelaten om op grond van artikel 4:18 van de Awb uit eigen beweging een dwangsom aan [appellant] toe te kennen, zal de Afdeling de verschuldigde dwangsom toewijzen en vaststellen op het maximale bedrag van € 1.442,00.
Bespreking van het beroep tegen het besluit van 19 december 2023
7. Het college heeft bij besluit van 19 december 2023 het bezwaar van [appellant] tegen het besluit van 8 juni 2021 ongegrond verklaard. Dit besluit wordt gelet op artikel 6:20, derde lid, van de Awb van rechtswege geacht onderwerp te zijn van dit geding.
8. [appellant] betoogt, naar de Afdeling begrijpt, dat het college zich ten onrechte (impliciet) op het standpunt heeft gesteld dat een overtreding zich niet heeft voorgedaan. Volgens [appellant] hebben [partij A] en [partij B] in ieder geval artikel 28 van de Wbb overtreden door in strijd met die bepaling verontreinigde grond te verplaatsen zonder dat zij daarvan melding hebben gedaan. Er was volgens [appellant] geen reden om een melding achterwege te laten, omdat het college niet redelijkerwijs kon aannemen dat de handeling geen geval van ernstige verontreiniging betreft. Daarbij wijst [appellant] erop dat rond 2004 is vastgesteld dat ruim 75% van de oppervlakte van de bodem zwaar verontreinigd was. Daarom hebben de eigenaren van de percelen [locatie 3] en 92 hun percelen moeten saneren, voordat zij daar hun nieuwe woning konden bouwen. Gelet hierop is het volgens [appellant] aannemelijk dat ook het perceel [locatie 1] zwaar verontreinigd is.
Ook wijst [appellant] op de brief van de Omgevingsdienst van 12 juni 2019 aan de Lange en [partij B], waarin onder andere staat dat op het perceel [locatie 1] puinresten in de bodem zijn geconstateerd die kunnen wijzen op een verontreiniging met zware metalen. Volgens de Omgevingsdienst is niet uit te sluiten dat dit mogelijk risico’s voor de volksgezondheid en/of het milieu oplevert. Verder heeft de Omgevingsdienst dat hij het voornemen heeft om aan de Lange en [partij B] een gedoogbevel op grond van de Wbb op te leggen, omdat [partij A] en [partij B] tot dan toe geen toestemming hebben gegeven voor het uitvoeren van een bodemonderzoek door de Omgevingsdienst en de Omgevingsdienst dit een ernstige zaak vindt.
Tot slot voert [appellant] aan dat het college zijn conclusie dat het perceel [locatie 1] niet verontreinigd is, onvoldoende heeft gemotiveerd. Volgens hem geven de door het college gehanteerde meetpunten alleen een gemiddeld beeld van de bodemkwaliteit van het gehele perceel. Daarom sluit de omstandigheid dat de meetpunten waar verontreiniging is aangetroffen zich op enige afstand van het perceel [locatie 1] bevonden, niet uit dat ook dat perceel verontreinigd is.
8.1. Naar de Afdeling begrijpt heeft het college zich op het standpunt gesteld dat het onbevoegd is om te handhaven, omdat er zich geen overtreding zou hebben voorgedaan.
De Afdeling is van oordeel dat uit de besluitvorming niet duidelijk naar voren komt op grond van welke bepalingen van de Wbb het college het verzoek om handhavend optreden heeft afgewezen. Dat volgt in ieder geval niet uit het advies van de bezwaarschriftencommissie dat aan het besluit van 19 december 2023 ten grondslag ligt. In dat advies staat weliswaar dat paragraaf 1 en 2 van hoofdstuk IV van de Wbb het juridisch kader voor het te nemen besluit op bezwaar zijn, maar zo’n verwijzing is niet specifiek genoeg.
Op de zitting bij de Afdeling heeft het college desgevraagd ook niet toe kunnen lichten aan welke bepalingen van de Wbb het heeft getoetst. Waar het college op de zitting heeft gesteld dat het aan artikel 28 van de Wbb heeft getoetst, heeft het niet kunnen verduidelijken hoe die toetsing heeft plaatsgevonden. Voor zover het standpunt van het college zo moet worden begrepen dat de graafwerkzaamheden niet op grond van artikel 28 van de Wbb door [partij A] en [partij B] gemeld hoefden te worden, omdat uit beschikbare onderzoeksrapporten naar voren komt dat de bodemverontreiniging in de omliggende percelen immobiel in de bodem aanwezig is en er daarom geen verspreidingsrisico aanwezig is, met als gevolg dat het perceel [locatie 1] niet ernstig verontreinigd kan zijn, volgt de Afdeling het college niet. Het college heeft niet uit kunnen leggen hoe dit volgt uit het vooronderzoek van de Omgevingsdienst. Naar het oordeel van de Afdeling volgt dit ook niet uit het kaartje dat het college bij het verweerschrift heeft overgelegd. De Afdeling betrekt daarbij dat de grondmonsternamepunten op dit kaartje niet op het perceel [locatie 1] liggen. Het college heeft op de zitting desgevraagd niet duidelijk kunnen maken wat het kaartje zegt over de bodemkwaliteit van het perceel [locatie 1]. Overigens is ook onduidelijk gebleven waar de gegevens die op het kaartje staan op zijn gebaseerd. Daar komt nog bij dat in de brief van de Omgevingsdienst van 12 juni 2019 over onder andere het perceel [locatie 1] is vermeld dat volgens een rapport van Ingenieursbureau Van Limborgh Zuid B.V. van oktober 1995 uit verkennend bodemonderzoek en aanvullende analyses volgt dat het noordelijke gedeelte van het terrein sterk verontreinigd is.
Gelet op het voorgaande is de Afdeling van oordeel dat het college onvoldoende onderzoek heeft gedaan om zich op het standpunt te kunnen stellen dat [partij A] en [partij B] met hun werkzaamheden de Wbb niet hebben overtreden en dat dit standpunt niet deugdelijk is gemotiveerd.
Het betoog slaagt. Gelet daarop hoeft wat [appellant] verder heeft aangevoerd, geen bespreking meer.
Conclusie
9. Het beroep tegen het besluit van 19 december 2023 is gegrond. Dit besluit moet worden vernietigd vanwege strijd met artikel 3:2 en artikel 7:12, eerste lid, van de Awb. Het college moet een nieuw besluit nemen op het bezwaar van [appellant].
Nieuwe besluitvorming naar aanleiding van deze uitspraak
10. De Afdeling geeft het college mee om met het oog op het nemen van een nieuw besluit op bezwaar te onderzoeken of op de beoordeling van het verzoek om handhaving het recht zoals geldend vanaf 1 januari 2024, van toepassing is. In dat onderzoek zou ook moeten worden betrokken of artikel 3.2a van de Aanvullingswet bodembescherming van toepassing is. Op grond van dat artikel blijven de artikelen 13, 27, 88 en 95 van de Wbb zoals die luidden voor 1 januari 2024, van toepassing op voor dat tijdstip veroorzaakte verontreiniging of aantasting als bedoeld in artikel 13 van de Wbb ook indien die na dat tijdstip wordt ontdekt. De Afdeling geeft het college mee om daarbij te bezien of het kan gaan om een zogenaamde "nieuwe verontreiniging" (ontstaan op of na 1 januari 1987) of een "historische verontreiniging" (ontstaan voor 1 januari 1987). Ook geeft de Afdeling het college mee om na te gaan of het verzoek om handhaving moet worden opgevat als een verzoek om handhaving van artikel 13 van de Wbb zoals die luidde voor 1 januari 2024. Verder zou het college in het onderzoek moeten betrekken of het nog altijd het bevoegde gezag is om op het handhavingsverzoek te beslissen of dat het verzoek om handhaving ter beoordeling naar een ander bestuursorgaan moet worden doorgezonden.
Met het oog op de belangen van [appellant] zal de Afdeling het college een termijn van achttien weken stellen om het nieuwe besluit op bezwaar nemen. Als het college niet langer bevoegd is, dan moet dat besluit inhouden dat het college zijn besluit van 8 juni 2021 al om die reden herroept. In dat geval moet het college het verzoek om handhavend optreden onverwijld, maar in ieder geval binnen de hiervoor genoemde termijn van achttien weken doorsturen naar het bevoegde bestuursorgaan. Dit bestuursorgaan moet dan vervolgens een besluit nemen op het verzoek om handhavend optreden.
Overschrijding van de redelijke termijn
11. [appellant] heeft op de zitting bij de Afdeling een verzoek om schadevergoeding vanwege overschrijding van de redelijke termijn ingediend.
11.1. De redelijke termijn is overschreden als de duur van de totale procedure te lang is. Voor een procedure als deze die uit een bezwaarprocedure en één rechterlijke instantie bestaat, is in beginsel een totale lengte van ten hoogste twee jaar redelijk. Hierbij wordt een half jaar gerekend voor de behandeling van het bezwaar en anderhalf jaar voor de behandeling van het beroep. Wanneer tijdens de behandeling van een beroep tegen het niet tijdig nemen van een besluit op een aanvraag alsnog een reëel besluit wordt genomen waartegen van rechtswege een bezwaar ontstaat, gaat de Afdeling ervan uit dat de termijn aanvangt op de dag waarop het bezwaar van rechtswege is ontstaan.
11.2. Het besluit tot afwijzing van het verzoek om handhaving in deze procedure is op 8 juni 2021 genomen. Omdat dit hangende het beroep tegen niet tijdig beslissen was, is er op die datum van rechtswege een bezwaar tegen dat besluit ontstaan. Op die datum is dus ook de redelijke termijn van twee jaar aangevangen. Op 8 juni 2023 is deze termijn geëindigd. Met de uitspraak van vandaag is de redelijke termijn dus met drie jaar en zes maanden (naar boven afgerond) overschreden. Deze overschrijding moet aan het college en de Afdeling worden toegerekend. De overschrijding moet voor 24/42e-deel aan het college en voor 18/42e deel aan de Afdeling worden toegerekend.
11.3. De Afdeling hanteert een forfaitaire vergoeding van € 500,00 per half jaar waarmee de redelijke termijn is overschreden. Daarmee wordt de schadevergoeding vastgesteld op € 3.500,00.
Beslissing
De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State:
I. verklaart het beroep tegen het besluit van het college van gedeputeerde staten van Zuid-Holland van 19 december 2023, met de kenmerken PZH-2023-845061055 en DOS-2023-0003093, gegrond;
II. vernietigt het onder I vermelde besluit;
III. draagt het college van gedeputeerde staten van Zuid-Holland op om binnen achttien weken na de dag van deze uitspraak een nieuw besluit op bezwaar te nemen met inachtneming van wat in deze uitspraak is overwogen;
IV. verklaart het beroep tegen het niet tijdig nemen van een besluit op het verzoek om handhavend optreden niet-ontvankelijk;
V. verklaart het beroep tegen het niet tijdig nemen van een besluit op het bezwaar tegen het besluit van het college van gedeputeerde staten van Zuid-Holland van 8 juni 2021, met kenmerk 2019-002815 gegrond;
VI. vernietigt het met een besluit gelijk te stellen niet tijdig nemen van een besluit;
VII. stelt de door het college van gedeputeerde staten van Zuid-Holland verbeurde dwangsom, als bedoeld in artikel 8:55c, gelezen in verbinding met artikel 4:17, van de Awb, vast op een bedrag van € 1.442,00;
VIII. gelast dat het college van gedeputeerde staten van Zuid-Holland aan [appellant] het door hem voor de behandeling van het beroep betaalde griffierecht ten bedrage van € 184,00 vergoedt;
IX. wijst het verzoek om schadevergoeding toe;
X. veroordeelt van het college van gedeputeerde staten van Zuid-Holland om aan [appellant] een schadevergoeding van € 2.000,00 te betalen;
XI. veroordeelt de Staat der Nederlanden (de minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties) om aan [appellant] een schadevergoeding van € 1.500,00 te betalen, te voldoen door de minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties.
Aldus vastgesteld door mr. J. Gundelach, lid van de enkelvoudige kamer, in tegenwoordigheid van mr. D. Tieleman, griffier.
w.g. Gundelach
lid van de enkelvoudige kamer
w.g. Tieleman
griffier
Uitgesproken in het openbaar op 18 november 2026
817-1136
BIJLAGE
Wet bodembescherming
Artikel 28
1. Degene die voornemens is de bodem te saneren dan wel handelingen te verrichten ten gevolge waarvan de verontreiniging van de bodem wordt verminderd of verplaatst, doet van dat voornemen melding bij gedeputeerde staten van de betrokken provincie.
2. Bij de melding, bedoeld in het eerste lid, worden de volgende gegevens verstrekt:
a. de resultaten van onderzoek met betrekking tot de kwaliteit van de bodem;
b. de resultaten van nader onderzoek, indien dat is uitgevoerd;
[…]
5. Een melding als bedoeld in het eerste lid kan achterwege blijven, indien de betrokkene redelijkerwijs kan aannemen dat de sanering of de handeling waarop zijn voornemen betrekking heeft geen geval van ernstige verontreiniging betreft en tevens vaststaat:
1°. dat de betreffende hoeveelheid verontreinigde grond of verontreinigd grondwater 50 kubieke meter onderscheidenlijk 1.000 kubieke meter niet te boven gaat, of
2°. dat uit de aard van de in het eerste lid bedoelde handelingen volgt dat de grond slechts tijdelijk wordt verplaatst en na verplaatsing wordt teruggebracht.
6. Bij algemene maatregel van bestuur kan worden bepaald in welke andere gevallen dan die, genoemd in het vijfde lid, een melding als bedoeld in het eerste lid achterwege kan blijven, mits het niet gevallen van ernstige verontreiniging betreft.
Artikel 30
1. Indien ten gevolge van een ongewoon voorval een geval van ernstige verontreiniging ontstaat of de bodem ernstig is of dreigt te worden aangetast, nemen gedeputeerde staten onverwijld de naar hun oordeel noodzakelijke maatregelen ten einde de oorzaak van de verontreiniging of aantasting weg te nemen en de verontreiniging of de aantasting en de directe gevolgen daarvan te beperken en zoveel mogelijk ongedaan te maken.
[…];
3. Met betrekking tot degene op wiens grondgebied de oorzaak van de verontreiniging of de aantasting zich bevindt, dan wel de verontreiniging, de aantasting of de directe gevolgen zich voordoen, kunnen de in het eerste lid bedoelde maatregelen een bevel inhouden daarbij aan te geven personen op zijn grondgebied toe te laten en in de gelegenheid te stellen, zonodig met gebruik van hulpmiddelen:
a. ter plaatse een onderzoek in te stellen naar de oorzaak en de omvang van de verontreiniging, de aantasting of de directe gevolgen;
b. de oorzaak van de verontreiniging of de aantasting weg te nemen dan wel de verontreiniging of de aantasting en de directe gevolgen daarvan te beperken en zoveel mogelijk ongedaan te maken.
Artikel 49
1. Gedeputeerde staten kunnen, indien dat noodzakelijk is om nader onderzoek, saneringsonderzoek, sanering, de uitvoering van maatregelen, bedoeld in artikel 37, derde en vierde lid, of de uitvoering van de maatregelen, bedoeld in artikel 39e, tweede lid, mogelijk te maken, maatregelen nemen als bedoeld in artikel 30, tweede, derde en vierde lid. De maatregelen kunnen mede betrekking hebben op het treffen van maatregelen als bedoeld in artikel 37, derde en vierde lid.
2. Ten behoeve van het verrichten van oriënterend onderzoek kunnen gedeputeerde staten voorts een maatregel nemen als bedoeld in artikel 30, derde lid, onder a , met betrekking tot degene op wiens grondgebied dat onderzoek moet geschieden.
Besluit overige niet-meldingplichtige gevallen bodemsanering
Artikel 2
1. De melding van degene die voornemens is de bodem te saneren dan wel handelingen te verrichten ten gevolge waarvan de verontreiniging van de bodem wordt verminderd of verplaatst, kan achterwege blijven:
a. indien het bevoegde gezag heeft vastgesteld dat geen sprake is van een geval van ernstige verontreiniging, naar aanleiding van de resultaten van een bodemonderzoek op grond van:
1°. een aanvraag om een omgevingsvergunning voor een bouwactiviteit als bedoeld in artikel 2.1, eerste lid, onder a, van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht, voor zover daarbij krachtens artikel 4.4 van het Besluit omgevingsrecht in samenhang met artikel 8, derde lid, van de Woningwet en de gemeentelijke bouwverordening, bedoeld in dat artikel, de overlegging van een onderzoeksrapport inzake de gesteldheid van de bodem is vereist,
2°. een aanvraag om een omgevingsvergunning voor een activiteit met betrekking tot een inrichting als bedoeld in artikel 2.1, eerste lid, onder e, van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht,
3°. een aanvraag om een ontheffing als bedoeld in artikel 1.3 van de Wet milieubeheer dan wel een mede op een activiteit waarvoor een zodanige ontheffing is vereist betrekking hebbende aanvraag om een omgevingsvergunning als bedoeld in artikel 1.3a, eerste lid, van die wet, of
4°. een melding als bedoeld in artikel 8.41 van de Wet milieubeheer op grond van een in artikel 8.40 van die wet bedoelde algemene maatregel van bestuur;
b. indien het bevoegde gezag naar aanleiding van een melding als bedoeld in artikel 42 van het Besluit bodemkwaliteit heeft vastgesteld dat geen sprake is van een ernstig geval van verontreiniging.
2. Het eerste lid, aanhef en onderdeel a, is niet van toepassing indien de in dat lid, aanhef en onderdeel a, bedoelde resultaten van het bodemonderzoek niet meer representatief zijn om te kunnen beoordelen of de bodem ernstig verontreinigd is. Hiervan is in ieder geval sprake indien er vijf jaren zijn verstreken na voltooiing van het bodemonderzoek.