Uitspraak BRS.25.002140

BRS.25.002140
ECLI:NL:RVS:2026:6578
Datum uitspraak: 11 november 2026

AFDELING
BESTUURSRECHTSPRAAK

Uitspraak met toepassing van artikel 8:54, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) op het hoger beroep van:

[appellant],
appellant,

tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Haarlem, van 29 oktober 2025 in zaak nr. NL24.30086 in het geding tussen:

[appellant]

en

de minister van Asiel en Migratie.

Procesverloop

Bij besluit van 18 januari 2024 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid de aan appellant verleende verblijfsvergunning regulier voor bepaalde tijd ingetrokken.

Bij besluit van 2 juli 2024 heeft de staatssecretaris het daartegen door appellant gemaakte bezwaar ongegrond verklaard.

Bij uitspraak van 29 oktober 2025 heeft de rechtbank het daartegen door appellant ingestelde beroep gegrond verklaard, dat besluit vernietigd en bepaald dat de rechtsgevolgen daarvan in stand blijven.

Tegen deze uitspraak heeft appellant, vertegenwoordigd door mr. D. Schaap, advocaat in Rotterdam, hoger beroep ingesteld.

Overwegingen

1.        Appellant heeft de Turkse nationaliteit. De minister heeft zijn verblijfsvergunning regulier voor bepaalde tijd voor verblijf bij partner ingetrokken. Niet in geschil is dat volgens de huidige beleidsregels appellant geen recht heeft op voortgezet verblijf. Appellant is echter van mening dat hij recht heeft op voortgezet verblijf op grond van oude, niet meer bestaande, gunstigere beleidsregels in de Vc 1982. Volgens appellant kan hij een beroep doen op de standstillbepaling van artikel 41, eerste lid, van het Aanvullend Protocol (AP), en daarmee op die oude beleidsregels, omdat hij inkomsten heeft uit de verhuur van een hem sinds 2014 in eigendom toebehorende woning in Nederland. De rechtbank heeft echter geoordeeld dat de minister zich terecht op het standpunt heeft gesteld dat appellant geen beroep kan doen op artikel 41, eerste lid, van het AP, omdat hij geen arbeid als zelfstandige verricht en niet als dienstverrichter kan worden aangemerkt.

2.        Anders dan appellant in zijn eerste grief betoogt, geeft de verhuur van de woning hem geen aanspraak op rechten via arbeid als zelfstandige, omdat hij daarbij geen gebruik maakt van de vrijheid van vestiging als bedoeld in artikel 41, eerste lid, van het AP. Zoals volgt uit de rechtspraak van het Hof van Justitie kunnen de regels met betrekking tot het recht van vrijheid van vestiging in beginsel alleen worden toegepast indien een permanente aanwezigheid in de lidstaat van ontvangst verzekerd is en, in het geval van verwerving en bezit van onroerende goederen, deze goederen actief worden beheerd. Zie het arrest van 26 oktober 2010, Schmelz, ECLI:EU:C:2010:632, punten 36 tot en met 38. Appellant beheert zijn woning echter niet actief. Gebleken is namelijk dat het financiële beheer van de verhuur van de woning niet door hem maar door een Nederlandse makelaar wordt verricht. Vergelijk het arrest van het Hof van 14 september 2006, Centro di Musicologia Walter Stauffer, ECLI:EU:C:2006:568, punten 19 en 20. Feitelijk incasseert appellant louter passief huur als direct gevolg van het eigendomsrecht. Daarom is er geen nieuwe beperking met betrekking tot de vrijheid van vestiging op het moment van het nemen van het besluit van 2 juli 2024, omdat de activiteit van appellant, de verhuur van de woning, niet onder de vrijheid van vestiging valt.

Niet in geschil is dat hij op dat moment evenmin een dienstverrichter was, omdat hij was gevestigd in Nederland en de door hem verrichte dienst daarom geen grensoverschrijdend karakter had. Anders dan appellant betoogt, is de omstandigheid dat hij Nederland na het besluit van 2 juli 2024 heeft verlaten niet relevant, omdat de beoordeling of hij een beroep kan doen op de standstillbepaling van artikel 41, eerste lid, van het AP plaatsvindt op het moment van het nemen van dat besluit. De rechtbank heeft daarom terecht geoordeeld dat hij ten tijde van het besluit van 2 juli 2024 geen beroep kon doen op artikel 41, eerste lid, van het AP. De eerste grief faalt.

3.        De rechtbank heeft de minister veroordeeld in de door appellant gemaakte proceskosten. De rechtbank heeft geen vergoeding toegekend voor de schriftelijke reactie van appellant van 28 juli 2025.

3.1.        In zijn tweede grief voert appellant terecht aan dat zijn schriftelijke reactie van 28 juli 2025 op verzoek van de rechtbank een repliek betreft in de zin van artikel 8:43, eerste lid, van de Awb, namelijk een reactie op het verweerschrift van de minister van 14 juli 2025. Daarom klaagt hij terecht dat de rechtbank hem ten onrechte geen forfaitaire vergoeding van 0,5 punt heeft toegekend voor deze reactie op grond van artikel 2, eerste lid, aanhef en onder a, van het Besluit proceskosten bestuursrecht (Bpb) en onderdeel A1, punt 3, van de Bijlage bij het Bpb.

3.2.        De tweede grief slaagt.

4.        Uit het voorgaande volgt dat de opgeworpen vraag kan worden beantwoord aan de hand van de rechtspraak van het Hof. Gelet op de arresten van het Hof van 6 oktober 1982, Cilfit, ECLI:EU:C:1982:335, punten 13 en 14, 6 oktober 2021, Consorzio Italian Management, ECLI:EU:C:2021:799, punt 36, en 24 maart 2026, Remling, ECLI:EU:C:2026:243, punt 36, bestaat dan ook geen aanleiding tot het stellen van prejudiciële vragen.

5.        Het hoger beroep is gegrond. De Afdeling vernietigt de uitspraak van de rechtbank, voor zover de rechtbank een te laag bedrag aan proceskostenvergoeding heeft toegekend. De Afdeling bevestigt de uitspraak voor het overige, met verbetering van gronden. De minister moet de proceskosten die de rechtbank in beroep ten onrechte niet heeft toegekend en de proceskosten voor het hoger beroep vergoeden.

Beslissing

De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State:

I.        verklaart het hoger beroep gegrond;

II.        vernietigt de uitspraak van de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Haarlem, van 29 oktober 2025 in zaak nr. NL.24.30086, voor zover zij een proceskostenveroordeling van € 1.814,00 heeft vastgesteld;

III.        bevestigt die uitspraak voor het overige;

IV.        veroordeelt de minister van Asiel en Migratie tot vergoeding van bij appellant in verband met de behandeling van het beroep en het

hoger beroep opgekomen proceskosten tot een bedrag van € 3.269,00 (€ 2.335,00 voor het beroep en € 934,00 voor het hoger beroep), geheel toe te rekenen aan door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand.

Aldus vastgesteld mr. J.C.A. de Poorter, voorzitter, en mr. A. Kuijer en mr. J.J.W.P. van Gastel, leden, in tegenwoordigheid van mr. M.H.M. Boom, griffier.

w.g. De Poorter
voorzitter

w.g. Boom
griffier

Uitgesproken in het openbaar op 11 november 2026

1058