Uitspraak BRS.25.000277

BRS.25.000277
ECLI:NL:RVS:2026:6574
Datum uitspraak: 11 november 2026

AFDELING
BESTUURSRECHTSPRAAK

Uitspraak met toepassing van artikel 8:54, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht op het hoger beroep van:

de minister van Asiel en Migratie,
appellant,

tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Amsterdam, van 11 maart 2025 in zaak nr. NL25.8202 in het geding tussen:

[de betrokkene]

en

de minister.

Procesverloop

Bij besluit van 19 februari 2025 heeft de minister betrokkene een vrijheidsontnemende maatregel opgelegd.

Bij uitspraak van 11 maart 2025 heeft de rechtbank het daartegen door betrokkene ingestelde beroep gegrond verklaard en schadevergoeding toegekend.

Tegen deze uitspraak heeft de minister hoger beroep ingesteld.

Betrokkene, vertegenwoordigd door mr. W.M. Blaauw, advocaat in Haarlem, heeft een schriftelijke uiteenzetting gegeven.

Overwegingen

1.        Op deze zaak is het recht van toepassing dat gold vóór 12 juni 2026.

Beoordeling hoger beroep van de minister

2.        Niet meer in geschil is dat de informatieplicht uit artikel 5.3, eerste lid, derde volzin, van het Vb 2000 is geschonden. De minister betoogt in de enige grief terecht dat de rechtbank vervolgens ten onrechte heeft geoordeeld dat hij nog steeds structureel niet voldoet aan die informatieplicht. Daarom had de rechtbank niet een verzwaarde, maar een normale belangenafweging moeten toepassen. De Afdeling verwijst naar haar uitspraak van 14 oktober 2026, ECLI:NL:RVS:2026:6007, onder 5.2 en 5.3.

3.        De Afdeling is van oordeel dat de normale belangenafweging in dit geval in het nadeel van betrokkene uitvalt. De inhoud van de nieuwe informatiefolder voor grensdetentie op grond van artikel 6, eerste en tweede lid, in samenhang met het zesde lid, van de Vw 2000, is namelijk aan betrokkene uitgelegd met behulp van een tolk in de taal Wolof. Ook heeft zijn gemachtigde namens hem een dag na het opleggen van de vrijheidsontnemende maatregel tegen de maatregel beroep ingesteld. Ondanks het feit dat de minister niet heeft voldaan aan zijn informatieplicht uit artikel 5.3, eerste lid, derde volzin, van het Vb 2000, is aan betrokkene dus wel uitgelegd waarom aan hem een vrijheidsontnemende maatregel is opgelegd en dat hij tegen deze vrijheidsbeneming een effectief rechtsmiddel kan instellen.

Conclusie

4.        Het hoger beroep is gegrond. De Afdeling vernietigt de uitspraak van de rechtbank. Omdat er geen beroepsgronden zijn die de rechtbank niet heeft besproken, de Afdeling ook ambtshalve geen reden ziet om de grensdetentie onrechtmatig te achten en in deze zaak geen vragen aan de orde zijn over de uitleg of de geldigheid van een bepaling van Unierecht (arrest van het Hof van Justitie van 24 maart 2026, Remling, ECLI:EU:C:2026:243, punten 24 en 31), is het beroep alsnog ongegrond. De Afdeling wijst het verzoek om schadevergoeding af. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.

Beslissing

De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State:

I.        verklaart het hoger beroep gegrond;

II.        vernietigt de uitspraak van de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Amsterdam, van 11 maart 2025 in zaak nr. NL25.8202;

III.        verklaart het beroep ongegrond;

IV.        wijst het verzoek om schadevergoeding af.

Aldus vastgesteld door mr. J.C.A. de Poorter, lid van de enkelvoudige kamer, in tegenwoordigheid van mr. J. van de Kolk, griffier.

w.g. De Poorter
lid van de enkelvoudige kamer

w.g. Van de Kolk
griffier

Uitgesproken in het openbaar op 11 november 2026

347-1086