Uitspraak 202504606/1/A3

202504606/1/A3.
Datum uitspraak: 11 november 2026

AFDELING
BESTUURSRECHTSPRAAK

Uitspraak op het hoger beroep van:

[appellant], wonend in [woonplaats],
appellant,

tegen de uitspraak van de rechtbank Zeeland­-West-Brabant van 4 juli 2025 in zaak nr. 24/6022 in het geding tussen:

[appellant]

en

de minister van Infrastructuur en Waterstaat.

Procesverloop

Bij besluit van 5 maart 2024 heeft de minister aan [appellant] een boete opgelegd van € 4.400,00 wegens het overtreden van het Arbeidstijdenbesluit vervoer.

Bij besluit van 11 juni 2024 heeft de minister het door [appellant] daartegen gemaakte bezwaar gegrond verklaard en de boete gematigd en vastgesteld op € 1.500,00.

Bij uitspraak van 4 juli 2025 heeft de rechtbank het door [appellant] daartegen ingestelde beroep ongegrond verklaard.

Tegen deze uitspraak heeft [appellant] hoger beroep ingesteld.

De minister heeft een schriftelijke uiteenzetting gegeven.

De Afdeling heeft de zaak op een zitting behandeld op 28 oktober 2026, waar [appellant], vertegenwoordigd door mr. F.A. Piek, advocaat in Amsterdam, en de minister, vertegenwoordigd door mr. J.I.J. Langenberg, zijn verschenen.

Overwegingen

Inleiding

1.       Op 31 mei 2023 is [appellant] door politieagenten gecontroleerd op naleving van de arbeidstijdenregelgeving. Bij deze controle hebben de politieagenten geconstateerd dat [appellant] gebruik heeft gemaakt van een bestuurderskaart die niet op zijn naam stond, maar op die van zijn moeder. Omdat dit in strijd is met artikel 2.4:4, eerste lid, aanhef en onder e, van het Arbeidstijdenbesluit vervoer, heeft de minister aan [appellant] een boete van € 4.400,00 opgelegd. In bezwaar heeft de minister deze boete gematigd en vastgesteld op € 1.500,00 omdat [appellant] als werknemer en niet als werkgever moet worden aangemerkt.

Relevante wet- en regelgeving

2.       De relevante wet- en regelgeving is opgenomen in de bijlage, die deel uitmaakt van de uitspraak.

Uitspraak van de rechtbank

3.       De rechtbank heeft geoordeeld dat [appellant] artikel 2.4:4, eerste lid, aanhef en onder e, van het Arbeidstijdenbesluit vervoer heeft overtreden. Volgens de rechtbank biedt het boeterapport voldoende grondslag voor het opleggen van de boete. Anders dan [appellant] betoogt waren volgens de rechtbank de politieagenten bevoegd om toezicht te houden op de naleving van het Arbeidstijdenbesluit vervoer. Dat in het boeterapport een verkeerde weekdag waarop de overtreding is geconstateerd is opgenomen brengt niet met zich dat het boeterapport niet aan de boete ten grondslag kan worden gelegd, omdat het om een kennelijke verschrijving gaat. De rechtbank heeft verder geoordeeld dat de cautie op tijd aan [appellant] is verleend en dat hoewel [appellant] niet voorafgaand aan het verhoor expliciet op zijn recht op rechtsbijstand is gewezen, hij hierdoor niet in zijn verdediging is geschaad. Tot slot heeft de rechtbank geoordeeld dat de boete niet onevenredig is.

Hoger beroep

4.       [appellant] betoogt dat de rechtbank ten onrechte de besluitvorming van de minister in stand heeft gelaten. Volgens [appellant] had de rechtbank niet aan de verkeerde datum van de constatering van de overtreding voorbij kunnen gaan. Verder heeft de rechtbank niet onderkend dat de toezichthouders zich niet hebben gelegitimeerd, waardoor niet vast is komen te staan dat de toezichthouders politieagenten zijn. [appellant] betoogt verder dat de cautie te laat aan hem is verleend en hij ten onrechte niet is gewezen op zijn recht op rechtsbijstand voorafgaand aan het verhoor. [appellant] betoogt ook dat de boete onevenredig is. Zijn gedragingen hebben volgens hem de verkeersveiligheid niet in gevaar gebracht. Hij heeft namelijk alleen enkele meters op eigen terrein gereden en een rit van 56 kilometer heen en terug naar een garage gemaakt. De rechtbank heeft dit niet onderkend, aldus [appellant].

Beoordeling hoger beroep

Kon het boeterapport aan de boete ten grondslag worden gelegd?

5.       Zoals de rechtbank terecht heeft geoordeeld kan er aan de vermelding van de verkeerde datum van de constatering van de overtreding voorbij worden gegaan. Uit het boeterapport volgt duidelijk welke gedragingen [appellant] worden verweten. Het enkele feit dat in het boeterapport een verkeerde weekdag waarop de constatering van de overtreding heeft plaatsgevonden is opgenomen maakt dit niet anders. Vergelijk de uitspraak van de Afdeling van 10 februari 2016, ECLI:NL:RVS:2016:311.

5.1.    De Afdeling volgt verder [appellant] niet in zijn betoog dat de minister gehouden was kopieën van de legitimatiebewijzen van de betrokken toezichthouders over te leggen om te bewijzen dat zij politieagenten zijn. Hoewel toezichthouders zich desgevraagd moeten kunnen legitimeren, betekent dit niet dat de minister gehouden is om na de controle kopieën van de legitimatiebewijzen van de toezichthouders op te sturen. Verder heeft [appellant] tijdens de controle de toezichthouders niet gevraagd om zich te legitimeren.

5.2.    Uit het voorgaande volgt dat de rechtbank terecht heeft geoordeeld dat de minister het boeterapport terecht aan de boete ten grondslag heeft gelegd.

5.3.    Deze betogen slagen niet.

Cautie

6.       Zoals de rechtbank verder met juistheid heeft overwogen bestaat de cautieplicht wanneer naar objectieve maatstaven door een redelijk waarnemer kan worden vastgesteld dat de betrokkene wordt verhoord met het oog op het aan hem opleggen van een bestraffende sanctie. Zie de uitspraak van de Afdeling van 27 juni 2018, ECLI:NL:RVS:2018:2115, r.o. 7.2.

6.1.    De Afdeling is met de rechtbank van oordeel dat de cautie tijdig is gegeven. In het proces-verbaal is vastgelegd dat pas na de verklaring van [appellant] dat zijn moeder af en toe het voertuig uit de loods reed bij de toezichthouder een vermoeden was ontstaan dat zijn moeder niet gereden heeft. Zoals de rechtbank ook opgemerkt heeft, kon [appellant] pas toen als verdachte worden aangemerkt en direct daarna is aan [appellant] de cautie verleend.

6.2.    Het betoog slaagt niet.

Is er sprake van een oneerlijk proces?

7.       Anders dan [appellant] stelt, blijkt uit het proces-verbaal van het verhoor van 31 mei 2023 dat hem voor de aanvang van het verhoor is medegedeeld dat hij niet tot antwoorden verplicht is. Verder volgt de Afdeling de rechtbank in haar oordeel dat [appellant] doordat hij door de politieagenten niet is gewezen op het recht op rechtsbijstand niet is geschaad in zijn verdediging en er dus geen sprake is van een oneerlijk proces. Zoals de rechtbank ook terecht heeft overwogen, is [appellant] tijdens de rest van de procedure, namelijk vanaf het indienen van een zienswijze, alsnog bijgestaan door een advocaat.

7.1.    Het betoog slaagt niet.

Evenredigheid

8.       De Afdeling is met de rechtbank van oordeel dat de boete niet onevenredig is. Het Arbeidstijdenbesluit vervoer is onder meer bedoeld om te voorkomen dat chauffeurs vermoeid rijden en hiermee niet alleen hun eigen veiligheid maar ook die van anderen in gevaar brengen. Daar komt bij dat [appellant] bewust deze regelgeving geprobeerd heeft te omzeilen. Het gaat daarom zeker niet om een licht vergrijp waarmee de opgelegde boete niet evenredig zou zijn.

8.1.    Het betoog slaagt niet.

Verzoek om verhoging van de boete

9.       De Afdeling ziet geen aanleiding om, zoals de minister heeft verzocht, de boete met 100% te verhogen.

Conclusie

10.     Het hoger beroep is ongegrond. De uitspraak van de rechtbank wordt bevestigd.

11.     De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.

Beslissing

De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State:

bevestigt de uitspraak van de rechtbank.

Aldus vastgesteld door mr. E.A. Minderhoud, lid van de enkelvoudige kamer, in tegenwoordigheid van mr. W. Dijkshoorn, griffier.

w.g. Minderhoud
lid van de enkelvoudige kamer

w.g. Dijkshoorn
griffier

Uitgesproken in het openbaar op 11 november 2026

735-1199

BIJLAGE

Relevante wet- en regelgeving

Artikel 2.4:4 van het Arbeidstijdenbesluit vervoer

1.       Het is de werkgever, de werknemer en de persoon, bedoeld in artikel 2:7, eerste lid, van de wet, verboden:

a.       […]

e.       een niet op zijn naam gestelde bestuurderskaart, werkplaatskaart of bedrijfskaart te gebruiken, met uitzondering van een bedrijfskaart van een werkgever die wordt gebruikt door zijn werknemer;

[…]