Uitspraak 202503154/1/A3

202503154/1/A3.
Datum uitspraak: 11 november 2026

AFDELING
BESTUURSRECHTSPRAAK

Uitspraak op het hoger beroep van:

[appellant], wonend in [woonplaats], handelend onder de naam [bedrijf],
appellant,

tegen de uitspraak van de rechtbank Rotterdam van 23 april 2025 in zaak nr. 24/3861 in het geding tussen:

[appellant]

en

de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid.

Procesverloop

Bij besluit van 29 augustus 2023 heeft de minister aan [appellant] een bestuurlijke boete opgelegd.

Bij besluit van 7 maart 2024 heeft de minister het door [appellant] daartegen gemaakte bezwaar ongegrond verklaard.

Bij uitspraak van 23 april 2025 heeft de rechtbank het door [appellant] daartegen ingestelde beroep ongegrond verklaard.

Tegen deze uitspraak heeft [appellant] hoger beroep ingesteld.

De minister heeft een schriftelijke uiteenzetting gegeven.

De Afdeling heeft de zaak ter zitting behandeld op 21 juli 2026, waar [appellant], bijgestaan door mr. S.F. Knoop en mr. S.T. Blom, advocaten in Amsterdam, en vergezeld door [persoon], en de minister, vertegenwoordigd door mr. S. Yildirim, zijn verschenen.

Overwegingen

Inleiding

1. [appellant] heeft een eenmanszaak volgens een franchiseformule van een pizzaketen. Bij een inspectie heeft de minister onder meer overtredingen geconstateerd van het verbod op kinderarbeid, zoals neergelegd in artikel 3:2 van de Arbeidstijdenwet. Hieraan ligt ten grondslag dat in de periode van 29 september 2022 tot en met 26 oktober 2022 op 59 momenten door zes werknemers jonger dan zestien jaar arbeid is verricht, bestaande uit het zonder toezicht op een elektrische fiets, onder tijdsdruk, bezorgen van maaltijden. Daarbij bestond het gevaar om te worden overvallen wegens het contant afrekenen met klanten aan de deur. Ook werd er regelmatig nog na 21:00 uur arbeid verricht. Wegens deze 59 overtredingen heeft de minister per overtreding een boete van € 2.000, opgelegd, die wegens de bedrijfsgrootte is vermenigvuldigd met de factor 0,75 en die wegens de ernst van de overtreding is vermenigvuldigd met de factor 1,5. De totale boete komt neer op € 132.750.

Rechtbankuitspraak

2. Volgens de rechtbank heeft de minister terecht aan [appellant] een bestuurlijke boete opgelegd wegens de overtredingen van de Atw. De minister mocht uitgaan van het boeterapport en niet wordt betwist dat zes te jonge werknemers in een middelgroot bedrijf als fietskoerier werkzaamheden hebben verricht. De rechtbank ziet geen redenen de boete te matigen. De Beleidsregel boeteoplegging Arbeidstijdenwet en Arbeidstijdenbesluit 2013 (hierna: de beleidsregel) bevat, ook gelet op de uitspraak van de Afdeling van 22 februari 2017, ECLI:NL:RVS:2017:501, onder 5.2, voldoende mogelijkheden tot differentiatie om een evenredige boete op te kunnen leggen. Daarin hoeft dus niet, zoals [appellant] heeft aangevoerd onder verwijzing naar de uitspraak van 13 juli 2022, ECLI:NL:RVS:2022:1973, over een boete op grond van de Wet arbeid vreemdelingen 2017 (Wav), gedifferentieerd te worden naar de mate van verwijtbaarheid. De Wav kent een andere systematiek. Bij de toepassing van de beleidsregel moet de minister altijd nog beoordelen of, mede gelet op de omstandigheden waaronder de overtreding is gepleegd, de hoogte van de boete is afgestemd op de ernst van de overtreding en de mate waarin deze aan de overtreder kan worden verweten. Als dat niet het geval is, moet de boete, in aanvulling op of in afwijking van de beleidsregel zo worden vastgesteld dat het bedrag passend en geboden is en de bestuursrechter kan zonder terughoudendheid toetsen of de hoogte van de boete voldoet aan de eisen en dus leidt tot een evenredige sanctie.

2.1. Verder bestaat volgens de rechtbank geen aanleiding de boete te matigen omdat de 59 boetes samen een hoog bedrag opleveren. De minister is gelet op artikel 10:5, derde lid, van de Atw juist bevoegd om voor iedere overtreding een bestuurlijke boete op te leggen en aan de cumulatie van die boetes wordt geen maximum gesteld. De wetgever heeft daarbij uitdrukkelijk oog gehad voor cumulatie van boetes zoals in dit geval en heeft een matiging alleen om deze reden ongewenst geacht. Tot slot bestaat volgens de rechtbank geen reden de boete te matigen uit het oogpunt van evenredigheid. [appellant] had ook als beginnend ondernemer de nodige kennis en informatie moeten vergaren over de wettelijke vereisten die van belang zijn voor de bedrijfsvoering van de onderneming. Dat hij tijdelijk wegens ziekte in de bedrijfsvoering is vervangen door zijn broer ontslaat hem niet van die verantwoordelijkheid. Hoewel inspanningen ter voorkoming van verdere overtredingen kunnen leiden tot een matiging, moeten deze inspanningen wel adequaat zijn en uit eigen beweging zo snel mogelijk zijn verricht. [appellant] heeft niet aannemelijk gemaakt dat hij zo snel mogelijk na de overtreding maatregelen heeft genomen en heeft bijvoorbeeld een beschreven werkwijze waarbij in een app de leeftijden worden geregistreerd voor het eerst in beroep ingebracht. Dat een betalingsregeling is afgesproken en [appellant] naar gesteld investeringen heeft moeten uitstellen maakt evenmin dat de boete onevenredig nadelig is.

Hoger beroep

3. In hoger beroep betoogt [appellant] dat de rechtbank aanleiding had moeten zien de boete te matigen. De beleidsregel moet een onderscheid maken naar de mate van verwijtbaarheid van de overtreding. Net als in de door de rechtbank aangehaalde uitspraak van de Afdeling van 13 juli 2022 had de rechtbank de boete met 50%, dan wel 75% moeten matigen wegens verminderde dan wel normale verwijtbaarheid. De verminderde verwijtbaarheid baseert [appellant] op de omstandigheid dat hij wegens ziekte werd vervangen door zijn broer en een startende onderneming had. Verder levert de cumulatie van boetes een te hoog bedrag op, dat gelet op de uit het afsluiten van een betalingsregeling blijkende verminderde draagkracht een onevenredige boete oplevert. Ook was volgens [appellant] een minder ingrijpende maatregel zoals een waarschuwing geboden terwijl áls al een boete aangewezen was omdat de overtreding qua ernst geen waarschuwing rechtvaardigt, het niet juist is dat deze meteen als ernstig wordt aangemerkt en met factor 1,5 wordt verhoogd. Tot slot heeft [appellant] zijns inziens wel aannemelijk gemaakt dat hij zo snel mogelijk na de overtreding maatregelen heeft genomen om nieuwe overtredingen te voorkomen. Hij heeft de koeriers onder de zestien de dag na de controle ontslagen, sindsdien geen ander personeel onder de zestien jaar aangenomen en al voor het besluit van 29 augustus 2023 het werknemersreglement van 15 november 2022, inclusief de leeftijdsgrens en de app-registratie, en de checklist van 20 november 2022 overgelegd.

3.1. De gronden die [appellant] in hoger beroep heeft aangevoerd zijn zo goed als een herhaling van wat hij in beroep heeft aangevoerd. De rechtbank is gemotiveerd op die gronden ingegaan. [appellant] heeft geen redenen aangevoerd waarom de gemotiveerde beoordeling van die gronden in de uitspraak van de rechtbank onjuist of onvolledig zou zijn. De Afdeling kan zich vinden in het oordeel van de rechtbank en in de onder 8 en 10 opgenomen overwegingen, waarop dat oordeel is gebaseerd. De Afdeling voegt daaraan toe dat het niet naleven van het verbod van kinderarbeid, waarbij sprake was van een voor een kind gevaarlijke situatie omdat het met contant geld over straat moet, een ernstige overtreding is. De minister heeft daarom terecht op grond van artikel 1, tweede lid, aanhef en onder b, en bijlage 2 van de Beleidsregel direct een boete opgelegd voor de overtredingen en hoefde niet te volstaan met het geven van een waarschuwing, en heeft de boete gezien die ernst ook terecht met factor 1,5 vermenigvuldigd. De Afdeling hoeft in deze zaak geen oordeel te geven over de vraag of het boetestelsel zich laat rijmen met de eisen die in de rechtspraak zijn gesteld aan Wav-boetes. In deze zaak zou de Afdeling namelijk sowieso bij de hoogste verwijtbaarheidscategorie uitkomen. Vergelijk de uitspraken van 16 oktober 2024, ECLI:NL:RVS:2024:4173, onder 8, en van 1 april 2026, ECLI:NL:RVS:2026:1808, onder 7 tot en met 7.4. De rechtbank heeft verder terecht relevant geacht dat de minister altijd nog aan de hand van de omstandigheden waaronder de overtreding is gepleegd moet beoordelen of de hoogte van de boete voldoende is afgestemd op de ernst van de overtreding en de verwijtbaarheid van de overtreder. Een verminderde mate van verwijtbaarheid kan dan dus aanleiding geven om de boete te matigen. [appellant] heeft dat in dit geval echter, zoals de rechtbank terecht heeft overwogen, niet aannemelijk gemaakt met zijn stellingen dat hij een beginnend ondernemer is en tijdelijk wegens ziekte in de bedrijfsvoering is vervangen. Vergelijk de hiervoor genoemde uitspraak van 16 oktober 2024, onder 9.3 tot en met 9.6. De rechtbank heeft voorts in het geheel aan feiten en omstandigheden terecht geen aanleiding gezien het totaalbedrag van de boete onevenredig te achten. Uit het door [appellant] overgelegde werknemersreglement blijkt tot slot alleen dat medewerkers hun beschikbaarheid in de app van de volgende week moeten zetten, waarbij zij er rekening mee moeten houden dat ze niet beide dagen in het weekend kunnen werken. Hieruit blijkt niet, zoals [appellant] pas op de zitting bij de rechtbank heeft gesteld en nadien nog schriftelijk heeft toegelicht, dat [appellant] uit eigen beweging en zo snel mogelijk na het bekend worden met de overtredingen is gaan werken met een app die technisch zo is ingericht dat voorkomen wordt dat medewerkers onder de zestien worden ingeroosterd voor koeriersdiensten en waarbij zij ook niet zelf ritten kunnen registreren. De rechtbank heeft dan ook terecht geconcludeerd dat [appellant] niet aannemelijk heeft gemaakt dat hij uit eigen beweging, zo snel mogelijk, adequate maatregelen heeft genomen om nieuwe overtredingen te voorkomen, zodat de minister ook hierin geen aanleiding heeft hoeven zien de boete te matigen.

Conclusie

4. Het hoger beroep is ongegrond. De Afdeling bevestigt de uitspraak van de rechtbank.

5. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.

Beslissing

De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State:

bevestigt de aangevallen uitspraak.

Aldus vastgesteld door mr. E.J. Daalder, voorzitter, en mr. D.A. Verburg en mr. J. Luijendijk, leden, in tegenwoordigheid van mr. G.A. van de Sluis, griffier.

w.g. Daalder
voorzitter

w.g. Van de Sluis
griffier

Uitgesproken in het openbaar op 11 november 2026

802