Uitspraak BRS.25.001746

BRS.25.001746
ECLI:NL:RVS:2026:6458
Datum uitspraak: 6 november 2026

AFDELING
BESTUURSRECHTSPRAAK

Uitspraak met toepassing van artikel 8:54, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) op het hoger beroep van:

de minister van Asiel en Migratie,
appellant,

tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Amsterdam, van 2 oktober 2025 in zaak nr. NL24.27480 in het geding tussen:

[de betrokkene]

en

de minister.

Procesverloop

Bij ‘kennisgeving gewijzigde identiteitsgegevens’ (de kennisgeving) van 1 maart 2024 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid aan de Afdeling Vreemdelingenpolitie, Identificatie en Mensenhandel (AVIM) laten weten de geboortedatum van betrokkene te hebben gewijzigd.

Bij besluit van 7 augustus 2024 heeft de staatssecretaris het daartegen door betrokkene gemaakte bezwaar niet-ontvankelijk verklaard.

Bij uitspraak van 2 oktober 2025 heeft de rechtbank het daartegen door betrokkene ingestelde beroep gegrond verklaard, dat besluit vernietigd en bepaald dat de minister een nieuw besluit op het gemaakte bezwaar neemt met inachtneming van de uitspraak.

Tegen deze uitspraak heeft de minister hoger beroep ingesteld.

Betrokkene, vertegenwoordigd door mr. M.F. Wijngaarden, advocaat in Amsterdam, heeft een schriftelijke uiteenzetting gegeven.

Overwegingen

Inleiding

1.        Betrokkene stelt te zijn geboren op [geboortedatum] 2007. Hiervan uitgaande was zij minderjarig op het moment van haar aanvraag voor een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd, te weten 24 januari 2024. De minister heeft na leeftijdsschouwen door de AVIM en de IND en een Eurodac-treffer uit Griekenland de registratie van de geboortedatum van betrokkene gewijzigd naar 21 november 2005. Hiervan uitgaande was betrokkene meerderjarig op het moment van de asielaanvraag. Van die wijziging heeft de minister op 1 maart 2024 de kennisgeving verzonden naar de AVIM met een afschrift aan betrokkene.

Toepasselijk recht

2.        Op deze zaak is het recht van toepassing dat gold vóór 12 juni 2026.

Uitspraak van de rechtbank

3.        De rechtbank heeft geoordeeld dat de kennisgeving betrokkene rechtstreeks in haar belang raakt. Daarover heeft de rechtbank overwogen dat de minister betrokkene in de asielprocedure zal uitnodigen voor een gehoor en dat dat gehoor door de kennisgeving niet op een kindvriendelijke manier zal plaatsvinden als bedoeld in artikel 15, derde lid, aanhef en onder e, en artikel 25, derde lid, van de Procedurerichtlijn. Terwijl het belang van het kind volgens overweging 33 van de preambule van de Procedurerichtlijn bij de toepassing van deze richtlijn een eerste overweging moet zijn overeenkomstig artikel 24 van het EU Handvest en artikel 3 van het IVRK (het Kinderrechtenverdrag). De gevolgen van de kennisgeving zijn volgens de rechtbank onomkeerbaar, omdat betrokkene op grond van de geboortedatum die zij heeft opgegeven op 21 november 2025 de leeftijd van achttien jaar zal bereiken. Als achteraf blijkt dat de leeftijdswijziging onjuist is, dan zal de minister betrokkene niet opnieuw en op kindvriendelijke wijze kunnen horen. De rechtbank heeft het besluit van de minister daarom vernietigd en de minister opgedragen om een nieuw besluit te nemen op het bezwaar. Daarbij heeft zij de minister meegegeven dat hij nader onderzoek moet doen naar de leeftijdsregistratie in Griekenland.

Bespreking van de grief

4.        In zijn enige grief klaagt de minister terecht over het oordeel van de rechtbank dat de kennisgeving een appellabel besluit is. Daarbij neemt de Afdeling het volgende in aanmerking.

4.1.        In de uitspraak van 18 december 2024, ECLI:NL:RVS:2024:5256, onder 4 tot en met 6, heeft de Afdeling geoordeeld dat de kennisgeving een besluit is in de zin van artikel 1:3, eerste lid, van de Awb, maar dat het ter voorbereiding dient van een besluit op een aanvraag om een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen. Op grond van artikel 6:3 van de Awb is zo’n besluit niet zelfstandig appellabel, tenzij het een vreemdeling los van het voor te bereiden besluit rechtstreeks in zijn belang raakt. Dat is hier niet het geval.

4.2.        Dat de minister betrokkene door de kennisgeving niet als een minderjarige, maar als een meerderjarige zal behandelen in de asielprocedure en dus ook als een meerderjarige zal horen, treft betrokkene niet rechtstreeks in haar belang, los van het uiteindelijk te nemen besluit op haar asielverzoek. Zoals de minister betoogt, is het gehoor bedoeld om de minister in staat te stellen een asielaanvraag te beoordelen. Als betrokkene meent dat het horen als meerderjarige niet zorgvuldig is geweest, kan zij dit aan de orde te stellen door in beroep en hoger beroep op te komen tegen het besluit op haar asielaanvraag, ook als de minister de asielaanvraag heeft ingewilligd en zij alleen wenst op te komen tegen de vastgestelde leeftijd en de daarmee samenhangende procedurele waarborgen voor minderjarigen. Gelet op het voorgaande geldt de kennisgeving in dit geval daarom als voorbereidingsbeslissing waartegen geen afzonderlijk bezwaar of beroep openstaat. Een andersluidende conclusie zou bovendien het door de wetgever voorziene bijzondere stelsel van rechtsbescherming in de asielprocedure onnodig doorkruisen. Zie de uitspraak van de Afdeling van 18 december 2024, onder 5.2. Een andersluidende conclusie zou ook betekenen dat een kennisgeving als hier aan de orde elke gestelde minderjarige rechtstreeks in zijn belang zou raken. Het argument dat de minister de procedurele waarborgen voor minderjarigen niet in acht zal nemen door de kennisgeving gaat namelijk op in elke zaak. Dat doet afbreuk aan het oordeel van de Afdeling in haar uitspraak van 18 december 2024, onder 6, dat de kennisgeving in de regel niet zelfstandig appellabel is.

4.3.        De Afdeling wijst er in dit verband op dat er geen Unierechtelijke procedurevoorschriften zijn voor het rechtsmiddel tegen een kennisgeving. Daarom geldt de nationale procesautonomie onder de randvoorwaarden van gelijkwaardigheid en doeltreffendheid (zie onder meer het arrest van het Hof van Justitie van 18 maart 2010, Alassini e.a., ECLI:EU:C:2010:146, punten 47 tot en met 49). De Afdeling is van oordeel dat de procedurele bepaling van artikel 6:3 van de Awb voldoet aan deze voorwaarden en aan het beginsel van effectieve rechtsbescherming van artikel 47 van het EU Handvest. Daarvoor wijst de Afdeling op haar motivering onder 4.2.

4.4.        Gelet op het voorgaande heeft de rechtbank ten onrechte geoordeeld dat de kennisgeving een appellabel besluit is en de minister ten onrechte opgedragen om in deze procedure nader onderzoek te doen naar de leeftijd van betrokkene in Griekenland. De minister heeft het bezwaar tegen de kennisgeving terecht niet-ontvankelijk verklaard.

4.5.        De grief slaagt.

4.6.        Uit het voorgaande volgt dat de opgeworpen vraag kan worden beantwoord aan de hand van de rechtspraak van het Hof. Gelet op de arresten van het Hof van 6 oktober 1982, Cilfit, ECLI:EU:C:1982:335, punten 13 en 14, 6 oktober 2021, Consorzio Italian Management, ECLI:EU:C:2021:799, punt 36, en 24 maart 2026, Remling, ECLI:EU:C:2026:243, punt 36, bestaat dan ook geen aanleiding tot het stellen van prejudiciële vragen.

Conclusie

5.        Het hoger beroep is gegrond. De Afdeling vernietigt de uitspraak van de rechtbank. Het is niet nodig wat de minister verder aanvoert te bespreken. Omdat er geen beroepsgronden zijn die de rechtbank niet heeft besproken, is het beroep alsnog ongegrond. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden. Beslissing

De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State:

I.        verklaart het hoger beroep gegrond;

II.        vernietigt de uitspraak van de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Amsterdam, van 2 oktober 2025 in zaak nr. NL24.27480;

III.        verklaart het beroep ongegrond.

Aldus vastgesteld door mr. H.G. Sevenster, voorzitter, en mr. M. Soffers en mr. J. Luijendijk, leden, in tegenwoordigheid van mr. L.S. van den Oosterkamp, griffier.

w.g. Sevenster
voorzitter

w.g. Van den Oosterkamp
griffier

Uitgesproken in het openbaar op 6 november 2026

941-1046