Uitspraak 202504556/1/R2

202504556/1/R2.
Datum uitspraak: 11 november 2026

AFDELING
BESTUURSRECHTSPRAAK

Uitspraak op het hoger beroep van:

[appellant], wonend in Tilburg, in zijn hoedanigheid van curator van [partij],
appellant,

tegen de uitspraak van de rechtbank Zeeland­-West-­Brabant van 9 juli 2025 in zaak nr. 23/9228 in het geding tussen:

de curator

en

het college van burgemeester en wethouders van Tilburg.

Procesverloop

Bij besluit van 5 oktober 2022 heeft het college [partij] opgedragen het gebruik van het pand aan de [locatie] in Tilburg voor vier appartementen te beëindigen. Als [partij] dit niet doet, dan moet zij een dwangsom van € 5.000,00 betalen per constatering, met een maximum van € 25.000,00. Deze dwangsom wordt niet vaker dan eens per week verbeurd.

Bij besluit van 12 juli 2023 heeft het college het door [partij] daartegen gemaakte bezwaar ongegrond verklaard.

Bij uitspraak van 9 juli 2025 heeft de rechtbank het daartegen door [partij] ingestelde beroep ongegrond verklaard.

Tegen deze uitspraak heeft de curator hoger beroep ingesteld.

Het college heeft een schriftelijke uiteenzetting gegeven.

De Afdeling heeft de zaak op een zitting behandeld op 3 augustus 2026, waar de curator, bijgestaan door mr. N. Karabulut, rechtsbijstandsverlener in Arnhem, en het college, vertegenwoordigd door mr. M.A. Wouters, zijn verschenen. Als tolk trad op M. Sivridag.

Overwegingen

Overgangsrecht inwerkingtreding Omgevingswet

1.       Op 1 januari 2024 zijn de Omgevingswet en de Invoeringswet Omgevingswet in werking getreden. Voor de beoordeling van het hoger beroep blijft het recht zoals dat gold vóór 1 januari 2024 van toepassing.

Inleiding

2.       [partij] is de eigenaar van het pand aan de [locatie] in Tilburg. Dat pand is verbouwd tot vier appartementen, die [partij] verhuurt. Het bestemmingsplan staat maar één woning toe. Daarom heeft het college aan [partij] een zogenoemde ‘last onder dwangsom’ opgelegd, waarin staat dat zij het pand alleen nog maar voor één woning mag gebruiken. De curator is het hier niet mee eens, omdat de splitsing is uitgevoerd door de vorige eigenaar. Verder zijn er volgens de curator bijzondere omstandigheden waardoor het college had moeten afzien van handhaving. Ook vindt de curator de dwangsom te hoog.

De Afdeling sluit aan bij het oordeel van de rechtbank

3.       De gronden die de curator in hoger beroep heeft aangevoerd, heeft [partij] ook in beroep aangevoerd. De rechtbank heeft daar een gemotiveerd oordeel over gegeven. De Afdeling onderschrijft de onder 9.1, 10.1 tot en met 10.5, 11.2 en 12.1 opgenomen overwegingen van de uitspraak van de rechtbank.

3.1.    Zij voegt daaraan nog toe dat het voor de vraag of [partij] overtreder is, niet uitmaakt dat de verbouwing is uitgevoerd door de vorige eigenaar. Wat wel uitmaakt is dat [partij] de vier appartementen verhuurt en laat gebruiken, zodat er sprake is van strijd met het bestemmingsplan.

3.2.    Uit de omstandigheid dat de splitsing geregistreerd stond in het Kadaster en dat jarenlang gemeentelijke belastingen zijn betaald voor vier woningen, mocht de curator bovendien niet afleiden dat het college zou afzien van handhavend optreden. Nog afgezien van het feit dat het Kadaster een zelfstandige organisatie is die losstaat van het college, zijn de registratie in het Kadaster en de gemeentelijke belastingen niet gebaseerd op wat is toegestaan in het bestemmingsplan. Hierbij wijst de Afdeling op haar uitspraak van 13 december 2023, ECLI:NL:RVS:2023:4631, onder 5.2.

3.3.    Verder vormt de opmerking van de curator dat het beëindigen van de verhuur aan meerdere gezinnen zeer ingrijpend is, geen reden voor het oordeel dat handhavend optreden door het college onevenredig is. Dat is alleen al zo omdat de minimumeisen aan de grootte van woningen mede zijn gesteld in het belang van een aanvaardbaar woon- en leefklimaat voor de huurders zelf.

Conclusie

4.       Het hoger beroep is ongegrond. De uitspraak van de rechtbank wordt bevestigd.

5.       Omdat de begunstigingstermijn al is verstreken, zou deze uitspraak tot gevolg hebben dat het college meteen tot invordering kan overgaan. Om dat te voorkomen treft de Afdeling met toepassing van artikel 8:72, vijfde lid, van de Algemene wet bestuursrecht een voorlopige voorziening. Op zitting heeft het college een nieuwe termijn van drie maanden voor uitvoering van de last acceptabel geacht. De Afdeling sluit daarbij aan. Het besluit van 5 oktober 2022 en het besluit op bezwaar van 12 juli 2023 worden daarom bij wijze van voorlopige voorziening geschorst tot drie maanden na de verzending van deze uitspraak. Dit betekent dat de curator drie maanden de tijd heeft om het pand weer in gebruik te nemen als één woning in plaats van vier. Als de curator dit na het verstrijken van deze termijn niet heeft gedaan, kan het college tot invordering van de dwangsom overgaan.

6.       Het college hoeft geen proceskosten te vergoeden.

Beslissing

De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State:

I.        bevestigt de aangevallen uitspraak;

II.       schorst bij wijze van voorlopige voorziening de besluiten van het college van burgemeester en wethouders van Tilburg van 5 oktober 2022, kenmerk PEPE1/Z-CHZ_KLA-2021-04001-07, en van 12 juli 2023, kenmerk 1967918/WOUMA03, tot drie maanden na de dag van verzending van deze uitspraak.

Aldus vastgesteld door mr. A. Kuijer, lid van de enkelvoudige kamer, in tegenwoordigheid van mr. R.M. Ahmady-Pikart, griffier.

w.g. Kuijer
lid van de enkelvoudige kamer

w.g. Ahmady-Pikart
griffier

Uitgesproken in het openbaar op 11 november 2026

638-1211