Uitspraak 202404011/1/V1

202404011/1/V1.
Datum uitspraak: 2 november 2026

AFDELING
BESTUURSRECHTSPRAAK

Uitspraak met toepassing van artikel 8:54, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) op het hoger beroep van:

[appellant],
appellant,

tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag, zittingsplaats 's­Hertogenbosch, van 23 mei 2024 in zaak nr. NL23.2806 in het geding tussen:

appellant

en

de minister van Asiel en Migratie.

Procesverloop

Bij besluit van 21 september 2023 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid een aanvraag van appellant om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, ingewilligd.

Bij uitspraak van 23 mei 2024 heeft de rechtbank het verzoek van appellant om de staatssecretaris te veroordelen in de kosten die hij in verband met de behandeling van het beroep tegen het niet tijdig nemen van een besluit op de asielaanvraag heeft gemaakt, afgewezen.

Tegen deze uitspraak heeft appellant, vertegenwoordigd door mr. A. Khalaf, advocaat in Zwolle, hoger beroep ingesteld.

Overwegingen

1.       De rechtbank heeft overwogen dat de minister aan appellant is tegemoetgekomen door alsnog een besluit op de asielaanvraag te nemen, dat appellant om die reden het beroep niet tijdig heeft ingetrokken en dat appellant proceskosten heeft gemaakt. Toch is er geen aanleiding om de minister in de proceskosten te veroordelen, omdat appellant niet aan alle voorwaarden voor het instellen van beroep heeft voldaan. Appellant heeft de asielaanvraag ingediend op 26 mei 2022. De wettelijke beslistermijn van zes maanden zou in beginsel eindigen op 26 november 2022. De minister heeft met WBV 2022/22 de beslistermijn met negen maanden verlengd. Dit betekent dat de beslistermijn pas op 26 augustus 2023 was afgelopen. Appellant heeft de ingebrekestelling van 12 januari 2023 dus te vroeg ingediend, aldus de rechtbank. Zij heeft het verzoek van appellant om vergoeding voor zijn proceskosten daarom afgewezen.

2.       Appellant betoogt in de enige grief dat de rechtbank ten onrechte zijn verzoek om vergoeding van de proceskosten heeft afgewezen. Hij voert aan dat de minister met WBV 2022/22 niet rechtmatig de beslistermijn met negen maanden heeft verlengd en dat hij de ingebrekestelling daarom niet te vroeg heeft ingediend.

2.1.    De Afdeling heeft in haar uitspraak van 8 november 2023, ECLI:NL:RVS:2023:4125, prejudiciële vragen gesteld over de vraag of de minister met WBV 2022/22 de beslistermijn met negen maanden mocht verlengen. Het Hof van Justitie heeft in zijn arrest van 8 mei 2025, Zimir, ECLI:EU:C:2025:326, antwoord gegeven op die vragen. De Afdeling heeft op 25 maart 2026, ECLI:NL:RVS:2026:1749, einduitspraak gedaan, waarin zij tot de conclusie is gekomen dat WBV 2022/22 onverbindend is.

2.2.    De asielaanvraag van appellant valt onder het toepassingsbereik van WBV 2022/22. Aangezien WBV 2022/22 onverbindend is, heeft de minister de beslistermijn niet rechtsgeldig verlengd en had de minister tot en met 26 november 2022 de tijd om een besluit op de asielaanvraag van appellant te nemen. Gelet hierop heeft appellant de ingebrekestelling van 12 januari 2023 niet te vroeg ingediend. De minister is aan appellant tegemoetgekomen, aangezien hij hangende de procedure tegen het uitblijven van een besluit op de asielaanvraag alsnog een besluit heeft genomen. De Afdeling ziet aanleiding om de minister op grond van artikel 8:75 van de Awb tot vergoeding van de proceskosten van appellant te veroordelen. De grief slaagt.

3.       Uit het voorgaande volgt dat de opgeworpen vraag kan worden beantwoord aan de hand van de rechtspraak van het Hof. Gelet op de arresten van het Hof van 6 oktober 1982, Cilfit, ECLI:EU:C:1982:335, punten 13 en 14, 6 oktober 2021, Consorzio Italian Management, ECLI:EU:C:2021:799, punt 36, en 24 maart 2026, Remling, ECLI:EU:C:2026:243, punt 36, bestaat dan ook geen aanleiding tot het stellen van prejudiciële vragen.

4.       Het hoger beroep is gegrond. De Afdeling vernietigt de uitspraak van de rechtbank. De minister moet de in verband met het beroep en het hoger beroep gemaakte proceskosten vergoeden. Het beroep en het hoger beroep gaan uitsluitend over het door de minister niet tijdig nemen van een besluit op de asielaanvraag. De Afdeling past daarom wegingsfactor 0,5 toe.

Beslissing

De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State:

I.        verklaart het hoger beroep gegrond;

II.       vernietigt de uitspraak van de rechtbank Den Haag, zittingsplaats 's-­Hertogenbosch, van 23 mei 2024 in zaak nr. NL23.2806;

III.      veroordeelt de minister van Asiel en Migratie tot vergoeding van de bij appellant in verband met de behandeling van het beroep en het hoger beroep opgekomen proceskosten tot een bedrag van € 934,00, geheel toe te rekenen aan door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand.

Aldus vastgesteld door mr. M. den Heyer, lid van de enkelvoudige kamer, in tegenwoordigheid van mr. C.C.J. de Wilde, griffier.

w.g. Den Heyer
lid van de enkelvoudige kamer

w.g. De Wilde
griffier

Uitgesproken in het openbaar op 2 november 2026

598