Uitspraak 202600205/1/A3

202600205/1/A3.
Datum uitspraak: 4 november 2026

AFDELING
BESTUURSRECHTSPRAAK

Uitspraak op het hoger beroep van:

[appellant], wonend in [woonplaats],
appellant,

tegen de uitspraak van de rechtbank Limburg van 10 december 2025 in zaak nr. 24/5220 in het geding tussen:

[appellant]

en

de minister van Justitie en Veiligheid.

Procesverloop

Bij besluit van 11 juni 2024 heeft de korpschef van politie een aanvraag voor het verlengen van de jachtakte van [appellant] afgewezen.

Bij besluit van 21 november 2024 heeft de minister het door [appellant] daartegen gemaakte administratief beroep ongegrond verklaard.

Bij uitspraak van 10 december 2025 heeft de rechtbank het door [appellant] daartegen ingestelde beroep ongegrond verklaard.

Tegen deze uitspraak heeft [appellant] hoger beroep ingesteld.

De minister heeft een schriftelijke uiteenzetting gegeven.

De Afdeling heeft de zaak ter zitting behandeld op 2 september 2026, waar [appellant], bijgestaan door mr. M.J.J.E. Stassen, advocaat in Tilburg, en de minister, vertegenwoordigd door mr. P.J. van der Woude, zijn verschenen.

Overwegingen

Inleiding

1.       [appellant] had een omgevingsvergunning voor een jachtgeweeractiviteit (jachtakte) en heeft verlenging daarvan aangevraagd. Uit het politiesysteem en het justitieel documentatiesysteem is naar voren gekomen dat aan [appellant] strafbeschikkingen zijn opgelegd wegens het overtreden van artikel 2:1, eerste lid, en artikel 4:8 van de Algemene plaatselijke verordening Nijmegen (APV). Op grond van artikel 2:1, eerste lid, van de APV is het verboden om op een openbare plaats deel te nemen aan een samenscholing, onnodig op te dringen of door uitdagend gedrag aanleiding te geven tot ongeregeldheden, dan wel te vechten. Op grond van artikel 4:8 van de APV is het verboden om de natuurlijke behoefte te doen binnen de bebouwde kom op een openbare plaats buiten de daarvoor bestemde plaatsen.

2.       De politie heeft over deze gedragingen een mutatierapport opgesteld. Uit dit mutatierapport volgt dat er een opstootje is waargenomen waarbij twee personen elkaar rake klappen hebben gegeven. Een van deze personen was [appellant]. Zowel hij als de andere betrokken persoon hebben verklaard dat ze eerder in een café hebben gevochten en dat de ander begonnen was. Inmiddels zijn beide strafbeschikkingen geseponeerd. De strafbeschikking voor overtreding van artikel 2:1, eerste lid, van de APV is geseponeerd wegens medeschuld van de benadeelde. Waarom de strafbeschikking voor overtreding van artikel 4:8 van de APV is geseponeerd is onbekend.

3.       De korpschef heeft de aanvraag van [appellant] afgewezen op grond van artikel 8.74t, tweede lid, onder a, van het Besluit kwaliteit leefomgeving, samen gelezen met paragraaf 1.2 van Bijzonder deel B van de Circulaire wapens en munitie 2019 (Cwm). Volgens de korpschef is er grond om aan te nemen dat [appellant] van de bevoegdheid om een geweer en munitie voorhanden te hebben misbruik zal maken, of zodanig gebruik zal maken dat hij een gevaar voor zichzelf, de openbare orde of de veiligheid kan gaan vormen. De minister is in administratief beroep bij dit besluit gebleven.

Hoger beroep

4.       [appellant] voert aan dat er slechts sprake is van inmiddels geseponeerde overtredingen van de APV. Daarom kan dit niet worden aangemerkt als een ernstige aantasting van de rechtsorde. De rechtbank heeft ten onrechte overwogen dat er, ondanks de sepots, nog vrees voor misbruik van de jachtakte kan bestaan. Dat de strafbeschikking voor overtreding van artikel 2:1, eerste lid, van de APV is geseponeerd wegens medeschuld van de benadeelde laat zien dat [appellant] alleen uit zelfverdediging heeft gehandeld. Bovendien heeft [appellant] een psychiatrisch onderzoek laten uitvoeren door een psychiater, waaruit volgt dat hij geen stoornissen heeft, niet agressief is en dat er niets aan het hebben van een jachtakte en het hebben van wapens in de weg staat. Ook heeft hij geen strafblad. Tot slot komt [appellant] uit een jagersfamilie en speelt de jacht een grote rol in zijn leven. De weigering van de verlenging van de jachtakte is gezien zijn persoonlijke omstandigheden onevenredig, aldus [appellant].

Beoordeling

4.1.    Zoals de Afdeling eerder heeft overwogen, (zie bijvoorbeeld de uitspraak van 4 oktober 2023, ECLI:NL:RVS:2023:3709) bevindt iemand die een wapenverlof heeft, zich in een uitzonderingspositie. Zoals de rechtbank terecht heeft overwogen, is daarom geringe twijfel aan het kunnen toevertrouwen van het onder zich hebben van wapens of munitie voldoende grond om het wapenverlof in te trekken of te weigeren. Deze twijfel moet onderbouwd en objectief toetsbaar zijn. Of het aan iemand kan worden toevertrouwd om wapens of munitie onder zich te hebben kan volgens de Cwm onder andere worden aangenomen op basis van andere, niet uit veroordelingen of transacties gebleken, omtrent betrokkene bekende feiten.

4.2.    De Afdeling is van oordeel dat de rechtbank terecht heeft geoordeeld dat de jachtakte aan [appellant] geweigerd mocht worden. Niet in geschil is dat [appellant] op 3 maart 2024 in een café en later op straat gevochten heeft. Dat hierbij, zoals [appellant] stelt, enkel sprake was van zelfverdediging volgt niet uit het mutatierapport. Ook uit de reden voor het seponeren van de strafbeschikking, namelijk medeschuld van de benadeelde, volgt niet dat [appellant] geen enkel verwijt kan worden gemaakt. Zoals de Afdeling eerder heeft overwogen, (zie de uitspraak van 9 december 2020, ECLI:NL:RVS:2020:2904, r.o. 5.3) mag de minister van een jachtaktehouder bovendien verwachten dat die zich ingetogen en rustig blijft gedragen, ook als die te maken krijgt met uitdagend of agressief gedrag van een ander. De minister heeft daarom op basis van de gedragingen van [appellant] redelijkerwijs kunnen concluderen dat er geringe twijfel bestaat dat aan hem het hebben van wapens of munitie niet langer kan worden toevertrouwd. Het door [appellant] ingebrachte psychiatrisch onderzoek doet daaraan niet af. Dit onderzoek heeft weliswaar op zorgvuldige wijze plaatsgevonden, maar neemt de gedragingen niet weg waarop de geringe twijfel gebaseerd is.

4.3.    Wat [appellant] aanvoert over zijn persoonlijke omstandigheden leidt niet tot het oordeel dat de minister niet tot weigering van de jachtakte over mocht gaan. De Afdeling begrijpt dat de jacht voor hem belangrijk is en een grote rol speelt in zijn leven. De weigering van de jachtakte heeft dan ook negatieve gevolgen voor hem. De rechtbank heeft echter terecht geoordeeld dat de minister meer gewicht heeft mogen toekennen aan het belang van de algemene veiligheid in de samenleving dan aan het persoonlijke belang van [appellant].

4.4.    Het betoog slaagt niet.

Slotsom

5.       Het hoger beroep is ongegrond. De Afdeling bevestigt de uitspraak van de rechtbank.

6.       De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.

Beslissing

De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State:

bevestigt de aangevallen uitspraak.

Aldus vastgesteld door mr. M. Soffers, lid van de enkelvoudige kamer, in tegenwoordigheid van mr. A.E. Kamperman, griffier.

w.g. Soffers
lid van de enkelvoudige kamer

w.g. Kamperman
griffier

Uitgesproken in het openbaar op 4 november 2026

1000