Uitspraak 202406032/1/V3

202406032/1/V3.
Datum uitspraak: 11 september 2026

AFDELING
BESTUURSRECHTSPRAAK

Uitspraak met toepassing van artikel 8:54, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht op het hoger beroep van:

[appellant 1] en [appellant 2],
appellanten,

tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Rotterdam, van 29 augustus 2024 in zaken nrs. NL23.22634 en NL23.22636 in het geding tussen:

appellanten

en

de minister van Asiel en Migratie.

Procesverloop

Bij besluiten van 22 februari 2023 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid de aan appellanten verleende verblijfsvergunningen regulier voor bepaalde tijd ingetrokken en hun opgedragen de Europese Unie binnen 28 dagen te verlaten (terugkeerbesluit).

Bij besluiten van 11 juli 2023 heeft de staatssecretaris de daartegen door appellanten gemaakte bezwaren ongegrond verklaard en hun meegedeeld dat zij vanwege dat terugkeerbesluit in het Schengeninformatiesysteem (SIS) gesignaleerd worden.

Bij uitspraak van 29 augustus 2024 heeft de rechtbank de daartegen door appellanten ingestelde beroepen ongegrond verklaard.

Tegen deze uitspraak hebben appellanten, vertegenwoordigd door mr. M.J.A. Bakker, advocaat in Den Haag, hoger beroep ingesteld.

De minister heeft nadere stukken ingediend.

Op verzoek van de Afdeling hebben appellanten en de minister op deze stukken gereageerd. Appellanten hebben ook op de reactie van de minister gereageerd.

Overwegingen

1.       Appellanten klagen in hun hogerberoepschrift uitsluitend over het oordeel van de rechtbank over de rechtmatigheid van de SIS-signalering inzake terugkeer. De minister heeft in hoger beroep aan appellanten meegedeeld dat hij van plan is hun een verblijfsdocument te verstrekken. Daarnaast heeft de minister op verzoek van de Afdeling meegedeeld dat de terugkeerbesluiten per 3 maart 2025 zijn vervallen en de signaleringen uit het SIS zijn verwijderd. Wat appellanten met hun hoger beroep nastreven, de verwijdering van de signaleringen uit het SIS, hebben zij daarom bereikt. Appellanten hebben als gevolg daarvan onvoldoende belang bij de inhoudelijke behandeling van het hoger beroep.

1.1.    De vraag of de minister moet worden veroordeeld tot vergoeding van de in beroep en hoger beroep gemaakte proceskosten, geeft onvoldoende aanleiding om tot een inhoudelijke beoordeling van de zaak over te gaan (vergelijk de uitspraak van de Afdeling van 26 april 2018, ECLI:NL:RVS:2018:1423). Ook is de bestuursrechter niet gehouden uitspraak te doen uitsluitend vanwege de principiële betekenis daarvan (uitspraak van de Afdeling van 24 december 2019, ECLI:NL:RVS:2019:4404). Het hoger beroep is daarom niet-ontvankelijk.

1.2.    Vervolgens moet worden bezien of de omstandigheden van het geval, en in het bijzonder de reden voor het vervallen van het procesbelang, reden zijn om de minister de proceskosten te laten vergoeden. Daarvoor kan aanleiding bestaan als hij aan appellanten tegemoet is gekomen of als het procesbelang anderszins door zijn toedoen is vervallen (uitspraak van 5 augustus 2020, ECLI:NL:RVS:2020:1855). Omdat de minister de SIS-signaleringen heeft verwijderd vanwege het verstrekken van een verblijfsdocument en niet omdat de signaleringen onrechtmatig waren, ziet de Afdeling geen grond om te spreken van een tegemoetkoming. Daarom bestaat geen aanleiding om de minister tot vergoeding van de proceskosten te veroordelen.

2.       Het hoger beroep is niet-ontvankelijk. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.

Beslissing

De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State:

verklaart het hoger beroep niet-ontvankelijk.

Aldus vastgesteld door mr. H.G. Sevenster, lid van de enkelvoudige kamer, in tegenwoordigheid van mr. J. van de Kolk, griffier.

w.g. Sevenster
lid van de enkelvoudige kamer

w.g. Van de Kolk
griffier

Uitgesproken in het openbaar op 11 september 2026

347-1111