Uitspraken

Bij besluit van 22 augustus 2023 heeft het bestuur van de raad voor rechtsbijstand een aanvraag om een toevoeging voor het verlenen van gesubsidieerde rechtsbijstand aan [appellant] afgewezen. Bij besluit van 27 oktober 2022 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid een asielaanvraag van [appellant] niet in behandeling genomen, omdat Polen verantwoordelijk is voor de behandeling daarvan. [appellant] heeft daartegen beroep ingesteld bij de rechtbank en de voorzieningenrechter gevraagd een voorlopige voorziening te treffen. [appellant] heeft op 30 november 2022 bezwaar aangetekend tegen zijn feitelijke overdracht aan Polen op 22 december 2022. Bij besluit van 5 januari 2023 heeft de staatssecretaris het bezwaar niet-ontvankelijk verklaard, omdat de overdracht is geannuleerd. De rechtbank Den Haag heeft bij uitspraak van 28 juni 2023 (zaak nr. NL23.3375) het beroep van [appellant] tegen de niet-ontvankelijkverklaring van zijn bezwaar gegrond verklaard. De rechtbank heeft geoordeeld dat de staatssecretaris niet bevoegd was een beslissing op het bezwaar te nemen, omdat de grondslag daarvoor ontbrak.

Bij besluit van 7 juni 2023 heeft het bestuur van de raad voor rechtsbijstand een aanvraag om een toevoeging voor het verlenen van gesubsidieerde rechtsbijstand aan [appellant] afgewezen. Bij besluit van 27 oktober 2022 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid een asielaanvraag van [appellant] niet in behandeling genomen, omdat Polen verantwoordelijk is voor de inhoudelijke behandeling van deze aanvraag (hierna: het overdrachtsbesluit). [appellant] heeft daartegen beroep ingesteld bij de rechtbank en een voorlopige voorziening gevraagd aan de voorzieningenrechter. Op 18 maart 2023 heeft [appellant] een aanvraag ingediend voor een toevoeging voor het instellen van beroep bij de rechtbank tegen een besluit op bezwaar van de staatssecretaris van 5 januari 2023. Bij dit besluit is het bezwaar tegen de geplande feitelijke overdracht van [appellant] aan Polen op 22 december 2022 niet-ontvankelijk verklaard, omdat de overdracht is geannuleerd.

Bij besluit van 18 december 2023 heeft het college van burgemeester en wethouders van Bergen (NH) een aanvraag van [appellant] om een urgentieverklaring afgewezen. Op 24 oktober 2023 heeft [appellant] een aanvraag om een urgentieverklaring ingediend. Daarbij heeft hij toegelicht dat zijn broer onlangs een zelfmoordpoging heeft gedaan en aan psychische problemen lijdt. Er is constant ruzie tussen hen en ook zijn gezondheid lijdt eronder. Hij voelt zich hierdoor niet meer veilig thuis. [appellant] is naar Nederland gevlucht. Op zijn verzoek heeft het COA in samenwerking met de gemeente Bergen voor hem en zijn broer die al onzelfstandig woonde in deze gemeente, voor een woning gezorgd. Zij huren sinds 11 januari 2021 samen een driekamerappartement aan de [locatie] in Bergen. Volgens het college verkeert hij niet in een zodanige noodsituatie dat verhuizen op zeer korte termijn noodzakelijk is. Bovendien heeft hij niet aangetoond dat hij zijn woning moet verlaten vanwege medische en/of sociale problematiek.

Bij besluit van 16 augustus 2023 heeft de burgemeester van Velsen aan [appellant] een last onder dwangsom opgelegd voor het zonder vergunning exploiteren van een seksinrichting. [appellant] woont op de [locatie] in IJmuiden. De burgemeester heeft aan [appellant] een last onder dwangsom opgelegd voor het zonder vergunning exploiteren van een seksinrichting in deze woning. [appellant] is het hier niet mee eens. De rechtbank is van oordeel dat de burgemeester de last onder dwangsom mocht opleggen. De binnentreding van de opsporingsambtenaren was niet onrechtmatig. [appellant] heeft niet betwist dat de sekswerkers die op dat moment de woning bewoonden toestemming hebben gegeven voor de binnentreding. [appellant] is als hoofdbewoner verantwoordelijk voor het gebruik van zijn woning als seksinrichting. [appellant] betoogt dat de rechtbank heeft miskend dat de opsporingsambtenaren niet bevoegd waren tot het binnentreden van de woning.