De Afdeling bestuursrechtspraak toetst of de overheid het recht goed heeft toegepast bij het nemen van een besluit. In dit onderdeel vindt u alle uitspraken die de Raad van State op zijn website publiceert. Meer informatie over de taak van de Afdeling bestuursrechtspraak vindt u in de rubriek Bestuursrechtspraak.
Toon overzicht van de actuele uitspraken:
Bij besluit van 7 december 2022 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid een aanvraag van de vreemdeling om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.
Bij besluiten van 4 juli 2023 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid aanvragen van de vreemdelingen om hun een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, niet in behandeling genomen.
Bij besluit van 25 augustus 2023 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid een aanvraag van de vreemdeling om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, niet in behandeling genomen.
Bij besluit van 13 september 2023 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid de vreemdeling in bewaring gesteld
Bij tussenuitspraak van 14 december 2022 (ECLI:NL:RVS:2022:3751), heeft de Afdeling de raad van de gemeente Hof van Twente opgedragen om binnen 26 weken na verzending van de tussenuitspraak het daar omschreven gebrek in het besluit van 15 oktober 2019 te herstellen. Dit is het besluit waarbij de raad het bestemmingsplan "Buitengebied Hof van Twente, Blokstegenweg 3/3a" heeft vastgesteld. Dit plan maakt, onder meer, een 10 m hoge opslag voor windmolenonderdelen mogelijk op het perceel Blokstegenweg 3/3a in Ambt Delden, ter plaatse van de aanduiding " opslag". In de tussenuitspraak heeft de Afdeling onder 10.2 overwogen dat de raad niet aannemelijk heeft gemaakt dat de uitvoering en instandhouding van het landschapsplan/erfinrichtingsplan leiden tot de door de raad voorgestane goede landschappelijke inpassing van de in het plan voorziene bedrijvigheid, in het bijzonder voor zover daarmee is beoogd de opslag van windmolenonderdelen tot 10 m hoog zoveel mogelijk aan het zicht te onttrekken.
Bij tussenuitspraak van 1 maart 2023, ECLI:NL:RVS:2023:844, heeft de Afdeling de raad opgedragen om binnen 20 weken na verzending van de tussenuitspraak de daarin geconstateerde gebreken in het besluit van 29 juni 2020, waarbij het bestemmingsplan "Strijperstraat tussen [locatie A] en [locatie B]" gewijzigd is vastgesteld, te herstellen. Bij besluit van 26 juni 2023 (hierna: het herstelbesluit) heeft de raad ter uitvoering van de tussenuitspraak het plan "Strijperstraat tussen [locatie A] en [locatie B]" opnieuw en gewijzigd vastgesteld. De Afdeling heeft onder 5.3 van de tussenuitspraak geoordeeld dat een deel van het plangebied waarop ook een deel van het bouwvlak is geprojecteerd ten tijde van het vaststellen van het plan was gelegen in het gebied dat op de bij de Interim Omgevingsverordening Brabant (hierna: de IOV) behorende kaarten is aangeduid als ‘Landelijk Gebied’. De Afdeling heeft vastgesteld dat de raad, zoals hij ook heeft erkend, niet heeft onderbouwd dat de ruimtelijke ontwikkeling op deze gronden gepaard gaat met een fysieke verbetering van de landschappelijke kwaliteit van het gebied of de omgeving en dat dit op grond van artikel 3.9, eerste lid, van de IOV wel is vereist.
Bij besluit van 11 februari 2019 heeft het college van gedeputeerde staten van Zuid-Holland aan de Faunabeheereenheid ontheffing verleend van een aantal verboden op grond van de Wet natuurbescherming. De Faunabeheereenheid heeft verzocht om het konijn onder meer in de nacht met een geweer inclusief hulpmiddelen te bestrijden ter voorkoming van schade en in het belang van de openbare veiligheid. De Faunabeheereenheid wil met de gevraagde ontheffing de omvang van de populatie konijnen plaatselijk beperken. Animal Rights en Fauna4life hebben tegen de ontheffing beroep ingesteld. De rechtbank heeft dit beroep gegrond verklaard en het besluit van 11 februari 2019 vernietigd. Een ontheffing kan worden verleend als aan de voorwaarden van artikelen 3.8, vijfde lid, gelezen in samenhang met artikel 3.10, tweede lid, van de Wnb is voldaan. De landelijke vrijstelling vormt een belangrijke indicatie dat is voldaan aan de voorwaarde dat er geen andere bevredigende oplossing bestaat dan doden om schade door konijnen te voorkomen. Het college heeft zijn standpunt dat aan deze voorwaarde is voldaan gemotiveerd door te verwijzen naar het faunabeheerplan.
Bij besluit van 31 maart 2021 heeft de raad van de gemeente Heerlen het bestemmingsplan "Heerlerheide Noord" vastgesteld. Met dit bestemmingsplan wordt het plangebied Heerlerheide Noord geactualiseerd. De raad heeft met dit plan beoogd geldende bestaande rechten van de oude bestemmingsplannen over te nemen in één nieuw bestemmingsplan. [appellant sub 1] en [appellant sub 2] wonen binnen het plangebied Heerlerheide Noord en zijn het niet eens met de vaststelling van het nieuwe bestemmingsplan voor hun eigen perceel. [appellant sub 1] betoogt dat het nieuwe bestemmingsplan in strijd is met een goede ruimtelijke ordening omdat rechten op hun percelen komen te vervallen. Zo stelt [appellant sub 1] dat de bouw van een 2e bedrijfswoning op het perceel naast hun bedrijfswoning niet meer mogelijk is in het nieuwe bestemmingsplan.
Bij besluit van 30 juni 2020 heeft het college van burgemeester en wethouders van Assen [appellante onder oplegging van een dwangsom gelast de overtreding van artikel 2.3a, eerste lid, van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht te beëindigen door het gebouw op het perceel [locatie 1] en [locatie 2] te Assen in de vergunde staat te herstellen. Op het perceel staat een pand met vier verdiepingen. Het college heeft bij besluit van 7 december 2015 aan de vorige eigenaar van het pand een omgevingsvergunning verleend voor het in afwijking van het bestemmingsplan "Assen Zuid" verbouwen van de begane grond van het pand tot een woning en bedrijfsruimte. De voormalig eigenaar is vervolgens gestart met de verbouwing van de begane grond tot zes appartementen en de verhuur daarvan. [appellante] heeft het pand in 2017 gekocht en de verbouwing afgemaakt. Zij is de appartementen ook gaan verhuren. Omdat [appellante] volgens het college niet binnen de begunstigingstermijn heeft voldaan aan de last, heeft het besloten over te gaan tot invordering van de volgens hem verbeurde dwangsommen.
Bij besluit van 29 november 2019 heeft de Registratiecommissie Geneeskundig Specialisten van de Koninklijke Maatschappij tot bevordering der Geneeskunst de aanvraag van [appellant] om herregistratie in het register van chirurgen afgewezen en bepaald dat zijn inschrijving per 30 november 2019 wordt beëindigd. [appellant] heeft in 2005 zijn artsendiploma behaald aan de Universiteit van Amsterdam. Daarna heeft hij in Duitsland zijn specialistenopleiding tot chirurg doorlopen. Met ingang van 19 september 2013 staat hij in Duitsland als chirurg ingeschreven. Sinds 18 maart 2014 is [appellant] in Nederland in het register van chirurgen geregistreerd. Deze registratie was geldig tot 19 maart 2019. Op 15 maart 2019 heeft [appellant] bij de RGS een aanvraag tot herregistratie als chirurg ingediend. Deze aanvraag heeft de RGS bij besluit van 29 november 2019 afgewezen. In datzelfde besluit heeft de RGS bepaald dat de inschrijving van [appellant] in het register van chirurgen per 30 november 2019 wordt beëindigd.
